
شاید عوض کردن نام کتاب شمارا نجات دهد!
یافتن عنوان مناسب برای کتاب، نوعی زیرکی، خلاقیت و سرجمع هنراست. تغییر عنوان هم همین است. اگر کتاب چاپ نشده را بارها ناشران رد کرده اند، گاهی به همین دلیل به ظاهر کوچک است.مثلا جیمز م. کین خالق پستچی دوبار در می زند پیش از یافتن این عنوان بارها کتابش از سوی ناشرین متعدد رد شده بود ، و همین که عنوانش را عوض می کند نظر ناشرین هم تغییر می کند.نویسنده ی خوب باید مراقب باشد عنوان منتخب ، تکراری نباشد،داستان را لو ندهد وکنجکاوی برانگیز باشد.
جعفر مدرس صادقی دربارۀ انتخاب اسم داستان میگوید:
عنوان داستان هم مثل اسم یک بچهای است که متولد میشود. من اعتقاد دارم که بچه خودش اسم خودش را از توی شکم مادرش میآورد بیرون. پدر و مادر باید حواسشان را جمع کنند و همان اسمی را که بچه با خودش میآورد بیرون روی او بگذارند. اگر این اسم را پیدا نکنند و هی به این در و آن در بزنند و از روی کتاب اسم پیدا کنند، آنوقت ان اسمی که انتخاب میکنند نچسب و تصنعی از آب در میآید و تا آخر عمر آن بچه وبال او خواهد بود. در مورد رمان هم همین اتفاق میافتد. اسم خودش همراه رمان و همین که اولین مسوّده نوشته میشود، میزند. زور نباید زد. نویسنده فقط باید حواسش را جمع کند و همان اسمی را که با خود نوشته آمده است بالا پیدا کند. هر اسم دیگری روی آن بگذارد، نچسب و تصنعی از آب درمیآید. وقتی که نویسنده درمیماند و آن اسمی را که با رمان آمده است پیدا نمیکند، آنوقت ناچار است به این در و آن در بزند، عنوانهای ریموند کاروری انتخاب کند و یا توی کتاب لغت بگردد و حافظ و مولانا و شاهنامه را زیر و رو کند… اسمی که از روی استیصال انتخاب شده باشد نچسب است، متظاهرانه است، توی ذوق میزند، لوس است، عجیب و غریب است، گمراهکننده است و هزار عیب و علت دیگر دارد.
-مجلۀ تجربه، شمارۀ ۳۳
از طرفی میگویند ارنست همینگوی برای برخی داستانهایش بیش از صد اسم مختلف مینوشته و بعد دست به انتخاب میزده.
با نگاهی به شاهکارهای ادبیات ایرانی میتوان بهوضوح دید که عنوان در جذابیت آنها نقش به سزایی داشته، چه کسی میتواند بوف کور و گاوخونی و مد و مه و شب یک شب دو و شب هول و چشمهایش و همسایهها و شازده احتجاب را فراموش کند.
گردآمده توسط فرشته اشتری