
طوری تن سنگینش را روی زمین ناهموار می کشم که سر له شده اش بالا و پایین می پرد. کمربندش آنقدر سفت دور کمرش را گرفته که پاهایش به زور پاچه ی مچاله شده شلوارش، دردستهایم راه می آید. حواسم هست چیزی از او جا نماند. کیف پول یا تکه ای از پیراهنش که به سنگ، بوته یا چیز تیزی روی زمین داغ گیر کرده باشد.هرچند متر که می رویم، رهایش می کنم و به اندازه ی همان چندمتر به عقب برمی گردم. خوب زمین را وارسی می کنم و وقتی مطمئن می شوم چیزی جانمانده ، رد خون را با کمی خاک و ته کفش، با زمین یکی می کنم و دوباره از پاچه ی شلوار می کشمش. به صندوق عقب ماشینش که می رسیم، برای بلند کردن زیادی سنگین است. چاره چیست؟ از شانه بلندش می کنم. به هر مصیبتی، مچاله، لای گونی جایش می دهم.آت و آشغال هایی را ازتوی همان صندوق رویش می ریزم. به سرعت از آنجا دور و به جایی که به فکرم رسیده است آتشش بزنم، نزدیک می شوم. قبلی دردسر کمتری داشت. به اندازه ای که بسوزد ماشینش بنزین دارد.دوباره آت و آشغالهای رویش را نگاه می کنم. شلنگی یک متری کارم را راه می اندازد.از باک، بنزین بالا کشیده با دهان را رویش تف می کنم و با جرقه ی کبریت توی جیبم، روی علف ها آتشش می زنم. سوختنش آرامم می کند. توی گوشی هفدهمین نفر را تیک می زنم. از خودم خوشم می آید که انقدر دقیق و مو به مو همه ی راننده های پراید سیاهی که شماره آخر پلاکشان هفت است می کشم. دوسال و ۱۷ روز پیش، حالا می شود دوسال وهجده روز شاهین عزیزم. کاش راننده ای که تورا زیرگرفت، سن و سال بیشتری داشت. کاش ....
فرشته اشتری