
امروز تصمیم گرفتم تقدیر شخصیت اصلی داستان نیمه کاره ای که سالها از نوشتنش گذشته بود، عوض کنم. به جای ماندن، سرنوشتش را با مرگ عوض کردم. برای شخصیت بهتر بود که بمیرد.مردنش هم برای خودش خوب بود و هم خواننده را درگیر حس آمیزی نابی می کرد. نویسنده باید داستانی که می نویسد خودش با تمام وجود باور کند وگرنه نمی تواند همذات پنداری خواننده را به چنگ آورد. شخصیت داستان من نمی توانست با آن جثه ی ضعیف و لاجونش از پس آن همه درد و رنجی که بر اثر یک اتفاق به جانش ریخته بود، بر بیاید. در داستان قبلی دلم می خواست برای مقابله با پیامدهای اتفاق داستان ، راه حلی جلوی پایش بگذارم تا بتواند با شرایطش کنار بیاید، هرچند فهمیده بودم شخصیت اصلی داستان چقدر از دست من عصبانی شده است . می خواستم کمکش کنم.اما او به کمک من نیاز نداشت. خودش از پس این مشکل می توانست بر بیاید. در دنیای امروز کسی برای راه حلی که من می خواستم جلوی پای شخصیت بگذارم، تره هم خرد نمی کند. تاثیر زمان برباور من در سالهایی که این داستان نیمه کاره لای دفتر کهنه ای خاک می خورد بسیار بود. گذشت زمان و آدمهای واقعی مرا به این نتیجه کشاند و رساند که تقدیرش باید عوض شود. حس آمیزی در داستان یک جور هماهنگی و موسیقی معنوی در متن ایجاد می کند که نتیجه اش هم سویی خواننده با اثر است. نویسنده چند حس را به جان متن می ریزد و تلاقی آنها ، حس هایی قوی در خواننده خلق می کند. حس آمیزی ، خواننده را با شخصیت های داستان هم سو می کند.با خنده های آنها می خنداند و با گریه هایشان می گریاند. حس آمیزی خواننده را با بوی خوشی در داستان تا دامنه ی گلزاری پای یک کوه می کشاند و عطرش را زیر دماغش می برد. تاثیر کلام مزین شده با حس، به داستان جان می بخشد و خواننده در یک خیال واقعی خودش را در جهان داستان پیدا می کند.
فرشته اشتری