
در عصر کلاسیک، انسان سازنده اصلی، خلاق اصلی، یا خداوند نبود بلکه بهعنوان موضوع توضیح، تنها یک سازنده و خلاق بود. جهانی آفریده خداوند وجود داشت که بهخودیخود موجود بود. نقش انسان توضیح نظم جهان بود. وی این کار را از طریق عرضه اندیشهای روشن و قطعی انجام میداد. مسئله اصلی این بود که وسیله بازنمایی نظم جهان، قابل اعتماد و شفاف باشد.
کار انسان در عصر کلاسیک صرفن توضیح معانی بود .او نمی آفرید و منبع استعلایی معنا بخش نبود. نظام دانایی کلاسیک، طبیعت، سرشت انسان و روابط آنها، دقایق کارکردی قابل پیش بینی و مشخص هستند و انسان ، به عنوان واقعیتی اولیه، با سرنوشت خاص بهعنوان موضوع دشوار شناسایی و فاعل حاکم کلّ معرفت ممکن در آن جایی ندارد.
فرشته اشتری