
این کاملاً درست است. زبان تغییر میکند، اما نه با آن سرعتی که شما فکر میکنید. سرعتش آنقدر پایین است که چه بسا متوجه نشوید! این خوبی زبان است. چون ابزار تفاهم است. اگر فرضاً هر سال با زبانی نو روبهرو باشیم، تصور کنید چه میشود. (هر چه را سال پیش گفته و نوشتهایم دیگر نمیفهمند!) ما باید بتوانیم با پدر و مادر خودمان حرف بزنیم. تفاوت سنی ما معمولاً کمتر از ۲۰-۲۵ سال نیست. باید بتوانیم با پدربزرگ و مادربزرگ خود هم حرف بزنیم. استادان و معلمان ما ممکن است ۳۰ یا ۴۰ یا ۵۰ سال از ما بزرگتر باشند. پس آگاهی زبانی ما باید دستکم یک دورهی ۵۰ ساله را در برگیرد. و این برای گفتار و همصحبتی و شنیدن از هم است. اما نیازهای ما فراتر از آن است. باید بتوانیم به کتابها و مجلاتی که پیش از این ۵۰ سال منتشر شده هم مراجعه کنیم و آنها را بفهمیم. پس، به قول قدیمیها، شیرین، یک ۱۰۰ سالی باید دانش متصل زبانی داشته باشیم. اگر دانشجوی تاریخ و ادبیات و فلسفه و علوم اجتماعی باشیم، نیازمند خواندن و فهمیدن متون مشروطه و قبل از آن هم خواهیم بود. یعنی سواد زبانی دانشجویان باید کمی بیشتر از ۱۰۰ سال و ۲۰۰ سال باشد.
حال اگر این متنهایی که به آنها مراجعه میکنیم در طول زمان بسیار تغییر کرده باشند، کار ما بسیار دشوارتر خواهد بود و هر قدر کمتر تغییر کرده باشند، فهم آنها برای ما آسانتر است. البته فهم هیچ متنی که از نسل ما قدیمتر باشد آسان نیست. چون بسیاری از ظرایف زبانی و ارجاعات فرامتنی و اجتماعی در آنها هست که باید به آنها آگاه بود (و در صورت لزوم درسش را خواند) تا متن را درست درک کرد.
بنابراین، زبان نه تنها به سرعتی که ما فکر میکنیم تغییر نمیکند که خوب هم نیست بهسرعت تغییر کند!
گردآمده توسط فرشته اشتری