فردا دیره!

ما روزانه با افراد مختلفی سر و کار داریم. چیزی که واضح و غیر قابل انکار هست اینکه این برخوردها اصولا" برای برطرف کرد نیازی شکل میگیرن, حتی برخوردهای تصادفی ما با آدم های مختلف هم میتونن بر حسب نیازمون بوجود بیان. جنس برخوردهامون با هرکدوم متناسب با پروتکل خاصی هست که ما تعریف میکنیم که با افراد مختلف در دسته بندی های متفاوت چطور باشه, چقدر صمیمی, رسمی, دوستانه و همه ی جزئیاتی که برای ما تو برخورد با آدم های اطرافمون مهم وکلیدی هستن.

ما با غریبه ها مهربون تر و صمیمی تر هستیم, برای اینکه اون ها در آینده ی ما نقش دارن!

اکثرمون بر این باوریم که باید همونجوری که دوست داریم باهامون برخورد بشه, باید با بقیه برخورد بکنیم. خب این ژست روشنفرکیمونه, چون معمولا" سر بزنگاه جوری پوست از بقیه میکنیم که اگر هولاکو خان هم در دسترس بود میگفت: حالا کمی کوتاه بیا, رحمی, شفقتی بنما!
ما عادت کردیم که وقتی آرومیم و در مورد مطلبی که منفعتمون توش نیست, حرف از مدینه ی فاضله بزنیم و وقتی که به هردلیلی عصبانی یا تحت فشار هستیم, جوری برخورد کنیم که تو گویی تمامی حقوقمون زیر پا گذاشته شده و مثل گربه ای در کنج به همه کس و همه چیز پنجه بکشیم تا بتونیم از اون شرایط رها بشیم. مشکل ما اینکه کلا" فراموش کاریم, فراموش میکنیم کی رو چقدر دوست داریم, کی چقدر نزدیکه بهمون, کی چقدر جایگاهش با ارزش میتونه باشه توی تک تک لحظات زندگی, هرکسی رو چطور و توی چه زمانی بدست آوردیم و چه تاثیراتی روی زندگی مون داشته.

یکی از بزرگترین ضعف هامون اینکه انقدر غرق در ساخت ظاهر موجه مون برای غریبه تر ها میشیم که نزدیکانمون رو فراموش میکنیم! خیلی ساده حتی لبخند رو ازشون دریغ میکنیم! ما با غریبه ها مهربون تر و صمیمی تر هستیم, برای اینکه اون ها در آینده ی ما نقش دارن!
رئیسم اگر با روی خوش من مواجه نشه ممکنه من رو اخراج کنه, دوستام اگر باهاشون خوش برخورد و مهربون نباشم بعد از مدتی دورم رو خالی میکنن و تنها میمونم, با متصدی بانک اگر با لحن خوش و لبخند برخورد نکنم میتونه ساعت ها کارم رو عقب بندازه. همه ی آدم ها وجودشون حیاتیه الی نزدیکانمون, کسایی که میتونن وقتی هیچکس نیست تنها پشتوانه ی ما باشن. ما همه چیز رو از اون ها دریغ میکنیم چون میدونیم هر اتفاقی بیافته هستن, اگر ببینیمشون و لبخند به لب نداشته باشیم, "بهرحال اونکه درک میکنه, امروز حالم خوب نیست."
ما با این منطق نه چندان موجه روزها رو سپری میکنیم. ساعت ها کنار هم میشینیم در حالی که سرمون توی گوشی هامونه, در صورتی که اگر با فرد دورتری از دایره ی نزدیکانمون باشه حتم میکنیم که یک وقت فکر نکنن که داریم بهشون بی توجهی میکنیم و گوشی به دست ما رو در حالی که برای هر مطلب داریم 3 ثانیه وقت میذاریم و تند و تند فقط صفحه رو بالا پایین میکنیم, ببینن. کلا" همه مهمن الی کسانی که واقعا" مهمن!

حقیقت اینکه بعد از مدتی, ما به لبخند نزدن و روی خوش نشون ندادن و نخندیدن و شادن نبودن با اونها عادت میکنیم و اون ها هم دیگه انتظاری از ما ندارن و شاید به هردلیلی و یا حتی بالاجبار کنارمون بمونن, ولی دیگه روابط اون کیفیتی که باید داشته باشه رو نداره, شکاف ها اونقدر عمیق میشن که دیگه بود و نبودها خیلی تفاوتی نخواهند داشت, خیلی ساده هرکسی توی دنیای خودش به زندگیش ادامه میده. اگر که زودتر فکری برای این ضعف بزرگمون نکنیم, روزی میرسه که فقط آدم هایی که با روی خوش دور خودمون نگه داشتیم و هر لحظه ممکنه از دست بدیم رو, دور ورمون خواهیم داشت و اون کسایی که به هرقیمتی ممکن بود پامون وایسن, خیلی وقته که پارو زدن و از ما دور شدن. فردا میتونه خیلی دیر باشه برای اینکه جلوشون رو بگیریم که ازمون دور نشن!