اگر به تاریخ دهههای اخیر خاورمیانه نگاه کنیم، نام دبی به عنوان یکی از شگفتانگیزترین نمونههای توسعه و گذار سریع از یک بندر صید ماهی کوچک به کلانشهری مدرن و جهانی درخشیده است. اما پشت این برجهای سر به فلک کشیده، فرودگاههای بزرگ و مراکز مالی بینالمللی، چه نوع تفکر و مدیریتی جریان دارد؟ پاسخ این سؤال را میتوان در کتاب «نگرش من: چالشها در مسیر تعالی» (My Vision) با عنوان اصلی My Vision: Challenges in the Race for Excellence نوشته شیخ محمد بن راشد آل مکتوم یافت؛ کتابی با ترجمه روان و دقیق فاطمه قرهقانی که خواندن آن برای هر مدیر، برنامهریز، کارآفرین و علاقهمند به توسعه، حکم یک کلاس درس فشرده را دارد.
بسیاری از رهبران سیاسی ترجیح میدهند در کتابهایشان تنها به توجیه عملکرد یا ذکر خاطرات روزمره بپردازند. اما شیخ محمد در این کتاب رویکردی کاملاً استراتژیک، عملگرایانه و آیندهنگرانه اتخاذ کرده است. او صراحتاً میگوید که بحرانها، تهدیدها و کمبود منابع (نظیر نفت یا آب شیرین) نباید بهانهای برای درجا زدن باشند؛ بلکه دقیقاً نقطهی شروعی برای نوآوری و ایجاد فرصتاند.
این کتاب به ما میآموزد که توسعه یک اتفاق تصادفی نیست، بلکه محصول «نگرش» درست، شهامت در تصمیمگیری، طراحی دقیق آینده و حذف وکالتهای سنتی و دستوپاگیر در ساختار مدیریتی است.
۱. مرزبندی میان ایمان شخصی و مدیریت کلان (رواداری و عملگرایی)
یکی از جالبترین، شجاعانهترین و کلیدیترین زاویه دیدهای کتاب، نگاه نویسنده به مقوله سنت و مذهب است. شیخ محمد خود فردی مذهبی و پایبند به ارزشهای فرهنگی و اسلامی جامعهاش است، اما او با صراحت تمام استدلال میکند که برای پیشرفت در دنیای مدرن، نباید اجازه داد تعصبات خشک مذهبی، قرائتهای مختلف و قوانین محدودکننده، مانع تعامل با جهان، جذب سرمایههای جهانی، گردشگری و آزادیهای اقتصادی و اجتماعی شوند.

از نگاه او، مذهب و ایمان، امری قلبی و محترم در حوزهی فردی است؛ اما زمانی که پای ادارهی کشور، رفاه شهروندان و توسعه اقتصادی به میان میآید، باید مرزهای سختگیرانه را کنار گذاشت، تساهل و رواداری پیشه کرد و فضا را برای همزیستی مسالمتآمیز تمامی فرهنگها، تخصصها و ایدهها از سراسر جهان باز کرد. او معتقد است جامعهای که در حصار تعصبات بسته بماند، در مسابقهی جهانی پیشرفت محکوم به فناست.
۲. پایان عصر نفت؛ تکیه بر «سرمایه انسانی»
یکی از پایههای اصلی اندیشهی اقتصادی آل مکتوم این است که ثروت واقعی یک سرزمین، لولههای نفت یا منابع زیرزمینی نیستند، بلکه «انسانها» و توانمندیهای فکری آنها هستند. دبی زمانی توانست جهش بزرگ خود را آغاز کند که به جای تکیه بر درآمدهای نفتی، روی ایجاد زیرساختهای مدرن، ارائهی خدمات باکیفیت و جذب استعدادهای برتر از سراسر کرهی زمین سرمایهگذاری کرد. او باور دارد که مدیران موفق به جای وابستگی به موهبتهای طبیعی، داراییهای انسانی خود را کشف و شکوفا میکنند.
۳. فلسفهی غزال و شیر: سرعت، بقا و رقابت جهانی
شیخ محمد در بخشی از کتاب، تمثیل بسیار مشهوری از طبیعت را مطرح میکند:
«با طلوع هر آفتاب در آفریقا، یک غزال از خواب برمیخیزد که میداند باید از سریعترین شیر تندتر بدود وگرنه طعمه میشود؛ و یک شیر بیدار میشود که میداند باید از کندترین غزال سریعتر بدود وگرنه از گرسنگی میمیرد. فرقی نمیکند که غزال باشید یا شیر؛ مهم این است که با طلوع آفتاب، باید آمادهی دویدن باشید.»
این نگاه نشاندهندهی اهمیت سرعت در تصمیمگیری و اجرا در دنیای مدرن است. در بازاری که با سرعت نور تغییر میکند، تعلل، بوروکراسیهای کاغذی و ترس از تغییر، مساوی با مرگ کسبوکار یا عقبماندگی یک ملت است.
۴. بزرگترین ریسک، «ریسک نکردن» است
بسیاری از پروژههای عظیمی که امروزه در دبی میبینیم (مانند بزرگترین بنادر مصنوعی، جزایر نخل، خطوط هوایی پیشرفته و شهر فناوری اطلاعات) در زمان پیشنهاد، توسط کارشناسان سنتی به عنوان «خیالپردازیهای محال و پرخطر» رد میشدند. اما نگاه شیخ محمد این بود که بزرگترین ریسک در مدیریت، «انجام ندادن کار و ریسک نکردن» است. رهبران بزرگ از شکست نمیترسند، بلکه از سکون و عدمتغییر وحشت دارند.
کتاب «نگرش من» فقط داستانِ دبی نیست؛ این کتاب آینهای است مقابل تمام مدیران، سیاستگذاران و انسانهایی که میخواهند بدانند چگونه میتوان از محدودیتها عبور کرد و آینده را به جای انتظار کشیدن، ساخت. خواندن این کتاب به لطف ترجمه روان و خوشخوان فاطمه قرهقانی، بسیار لذتبخش است و ذهن شما را نسبت به مفاهیم توسعه، مدیریت استراتژیک و تفکر آزاد دگرگون میکند.
اگر به حوزههای توسعه فردی، مدیریت کلان، اقتصاد و جامعهشناسی علاقه دارید، این کتاب را در صدر لیست مطالعاتی خود قرار دهید.
نظر شما چیست؟ به نظر شما بزرگترین مانع فرهنگی یا ساختاری برای ایجاد تحول و پیشرفت در جوامع چیست؟ نظرات خود را در بخش دیدگاهها با من در میان بگذارید.