مجموعه تلویزیونی 1899 سریالی آلمانی در ژانر درام، تاریخی، معمایی و تخیلی قرار دارد که توسط یانتیه فریزه و باران بو اودار ساخته شده است. این سریال در 26 آبانماه 1401 بر روی نتفلیکس قرار گرفت. نقدهای وارده به این مجموعه تلویزیونی اکثرا مثبت بوده و در زمینه بازیگری، کارگردانی و فیلمبرداری مورد تحسین قرار گرفت. با تمام این احوال در دیماه 1402 عوامل سریال اعلام کردند فصل دومی برای 1899 وجود نخواهد داشت.

داستان درباره گروهی از مهاجران اروپایی است که با یک کشتی بخار با نام کربروس سفر میکنند تا خود را به شهر نیویورک رسانده و زندگی جدیدی را آغاز کنند. سریال ۱۸۹۹ با استفاده از سبکی نوآورانه و جذاب، مخاطبان را با یک داستان پیچیده و پرتنش درگیر میکند. این سریال سوالات زیادی دربارهی ماهیت انسان، امید و ترس و آیندهی بشریت مطرح میکند. سریال ۱۸۹۹ با بازی بازیگران درجه یک آلمانی و بین المللی، به یک اثر هنری زیبا و تأملبرانگیز تبدیل شده است.

آخرین ساخته سازندگان سریال دارک داستانی شد با نام 1899 که نتفلیکس افتخار پخشش را داشت. تیتراژ بینطیر سریال خود حکایت از زیباییهای داستان دارد. از لحظه شروع تا انتها هر اتفاقی که رخ میدهد رازی در خودش داره که باعث میشه تا تک به تک سلولهای مغز بیننده بکار بیوفته و درگیر داستان بشه. از کشتی که مسافرها توش گیر کردن تا اختلاف طبقاتی که وجود داره، از دینداری عمیق بعضی از مسافران تا همجنسگرایی کشیش داستان ... وقتی با عوامل و سازندگان سریال مصاحبه میکردن اونا به این نکته اشاره داشتن که سریال 1899 بر اساس یک اصل روانشناسی ساخته شده! از گذشته نمیتونی فرار کنی! باید باهاش کنار بیای تا بتونی آینده رو شروع کنی. دقیقا مثل قهرمانان داستان 1899 که دارن سعی میکنن از گذشته فرار کنن.
1899 از اون سریالهاست که عنصری به اسم پیشبینی در اون وجود نداره! این سریال مثل چسب میمونه وقتی شروع میکنی دیگه نمیتونی ازش جدا شی باید تمومش کنی تا ذهنت آروم بشه! اینم بگم اگه "سریال دارک" رو دیدی همون فضا اینجا حاکمه.

شما قراره سریالی رو ببینید که بودجهای بیش از 60 میلیون دلار داشت و لقب پرخرجترین سریال آلمانی تاریخ رو گرفت اما چون سعی کرد همه چیز رو بیش از پیش پیچیده کنه نتونست در مارکت دوام بیاره و حتی برای فصل دوم تمدید نشد و با کلی سوال بیجواب طرفدارانشو رها کرد ...
یک دیالوگ جالبی در قسمت آخر سریال وجود داره:
آدمها در محدودیتهای ذهنیشون حبس میشن. هر بار یک اشتباه رو تکرار میکنن و هربار هم میمیرن! چون نمیتونن از احساساتشون خلاص شن. این نقطه ضعفشونه.