حاجی دقت کردی تو زندیگمون هیچوقت پول به اندازه‌ی کافی نبود؟ آره نبود، از همون بچگی که نمیدونستیم دنیا دست کیه ولی میدونستیم وقتی دست تو دست بابا تو خیابون‌ها می‌چرخیم نباید به ویترین اسباب‌بازی فروشی‌ها خیره شیم که نکنه بابایِ معلم ما که از صدقه سر اون بالایی‌ها هشتش گرو نُه‌ش بود شرمنده شه، یا پولی که قراره بده دو کیلو عدس و لوبیا حالا بیاد خرج سبک‌سری پسرش کنه، نه، ما شعورمون بیشتر از این حرفا بود، واسه همین تا می‌رسیدیم به مغازه‌های رنگاوارنگ اسباب‌بازی، ما مثل یه فرد باشعور و با فهم و کمالات، رومون رو میکردیم اونور که یعنی اصلنم دلم نخواست. حاجی یادته اسباب‌بازی‌های ما رو؟ همه ارث رسیده از داداش‌های گرامی بود، به جز یه پازل!، پازلی که انقدر باهاش ور رفته بودم و روزی صد بار تیکه‌های کنگره‌دارِ بدبختش رو سر جاشون گذاشته بودم که حتی میتونستم از پشت هم پازل رو تکمیل کنم، یا وقت میگرفتم که ببینم تو چند ثانیه میتونم تکمیلش کنم، چند ثانیه؟ از بس که کوچیک و ساده بود بدمصب. ها حاجی، همیشه پول کم بود، حتی وقتی بزرگ شدیم، نوجوون شدیم، پشت لبمون سبز شد هم پول به اندازه ی کافی نداشتیم، نداشتیم که مثل پسرهای دیگه ژل بخریم بمالیم به موهامون، کی روش میشد بره بگه پول بدین ژل بخرم؟ ما انقدر نفهم بودیم که چنین درخواستی کنیم؟ نه، ما خیلی باشعور بودیم، واسه همین رفتیم دنبال ایده‌ی بچه‌های محل که همه از ما بدترون اگر نبودن، بهتر هم نبودن، ایده چی بود؟ قاطی کردن یه حبه قند تو یه نیمه استکان آب ولرم و مالیدن به موها و مدل تَن تَن ساختن، سال ها بعد فهمیدیم داریم مدل موی یه شخصیت کارتونی رو پیاده میکنیم رو سر مبارک. ایده‌ی جواب و کاملی بود، کسی نمی‌فهمید اگر میزان قند و آب را درست رعایت میکردی. البته که مشکلاتی هم داشت، مثلا این که نباید بیشتر از دو ساعت روی سرت می‌موند چون چنان موهات به هم چِفت میشد که واویلا بود شستنش، یا که باید حتما می‌موندی آفتاب بشینه و هوا کمی خنک بشه و الا آبِ قند شره میکرد روی صورتت. اون وقت هی باید سرت رو بالا میگرفتی تا چشمه‌ی آب شیرینِ جوشیده از سرت کمتر جولان بده روی صورتت، ولی ما کلا سرمون بالا بود همیشه، که پدرمون نون حلال درمیاره، تو اون محل و مدرسه و زمونه این نونِ حلال آوردن بسی افتخار داشت، مثل حالا نبود که طرف نگات کنه بگه این حرفا یعنی چه، که زرنگی با کلاه گذاشتن سر مردم یکی باشه، البته ما هنوز دنبال نون حلالیم، اما چرا دروغ؟ خدایی سخته زندگی با نون حلال تو این مملکت، همیشه سخت بوده حالا سخت‌تر، الان که موهام داره دونه دونه سفید میشه می‌فهمم که نباید حسرت بعضی چیزها رو بکشم و قبول کنم دستم به شاخه‌ی خیلی از آرزوها نمیرسه، که وقتی تسلیم زندگی و بازی‌هاش میشی دیگه خیلی کم پیش میاد از چیزی تعجب کنی یا بگی چرا من؟ درسته بیشتر داره میخوره تو صورتت نداری و بی‌پولی و دلایلش، ولی دیگه یکم شل میگیری و کمتر اذیت میشی، ولی اون بچه‌ی پنج ساله که دلش اسباب‌بازی میخواست چی؟ یا اون نوجوون که دلش میخواست یه بار هم شده به جز نزدیکای نوروز یه لباس تازه بپوشه؟ تا آخر عمر میتونم از این حسرت‌های ریز و درشت بگم واست، ولی دیگه فعلا سرت رو درد نیارم، باقیش بمونه واسه بعد، الان غرض گفتن حرف دل بود، که آره حاجی، ما بزرگ میشیم، و فکر میکنیم یادمون میره ولی خیلی چیزها یاد آدم نمیره، مخصوصا حسرت‌ها، تو مملکتی که هیچوقت پول به اندازه‌ی کافی برای امثال ما موجود نیست!
