کودک گرسنه بود. شیر میخواست.
اما مادر خودش هم گرسنه بود، شیر نبود و نوزاد گریه میکرد.

دشمن نزدیک بود با سگها ..
اگه سگها صدایی میشنیدن، هممون میمردیم.
گروهمون حدود سی نفر بود
میفهمید؟
بالاخره تصمیم گرفتیم .
هیچ کس جرئت نکرد دستور فرمانده رو منتقل کنه، اما مادر خودش قضیه رو حدس زد.
قنداق نوزاد رو تو آب فرو برد و مدت زیادی همون جا نگه داشت
نوزاد دیگه گریه نمیکرد
هیچ صدایی نمیاومد .
ما نمیتونستیم سرمون رو بالا بگیریم. نه میتونستیم تو چشمای مادر نگاه کنیم، نه تو چشمای همدیگه .
جنگ چهره زنانه ندارد
اثر سوتلانا آلکساندرونا
برنده جایزهی نوبل ادبی ۲۰۱۵