کلاس سوم راهنمایی که بودم تو آزمون دبیرستان نمونه شرکت کردم و متاسفانه قبول شدم.رفتم شهری که ۱۴۰ کیلومتر دورتر از روستای محل تولدم بود.من برای دبیرستان رفتنم باید از خونمون ۱۴۰ کیلومتر دورتر میشدم.مثل الان وسایل حمل و نقل عمومی خوب نبود خیلی کم بود.تصور کنید یه بچه ی روستایی که تا امروز از روستاشون اون ورتر نرفته یه دفعه قراره ۱۵۰ کیلومتر راه دورتر بره.از روستای محل تولدم می اومدم یه روستای دیگه کنار جاده اصلی.از کنار جاده اصلی میرفتم به پلیس راه.از پلیس راه سوار ماشینهای اون شهر می شدم و ۱۱۰ کیلومتر میرفتم تا به ترمینال میرسیدم و از ترمینال باز به خوابگاه و مدرسه مون.یادمه یه سال تو ۱۳ بدر که همه ی خلق ا..میرن گشت و گذار من از ۸ صبح تا ۱ بعد از طهر تو پلیس راه ایستاده بودم بعدشم تا شهری که محل درس خوندنم بود ۱۱۰ کیلومتر تو وسط اتوبوس ایستادم!
معمولا هر ماه یه بار می اومدم و به خانواده ام سر میزدم.بعد از ظهر پنجشنبه سوار اتوبوس میشدم و اکثر مواقع شب میرسیدم به شهر نزدیک روستا.باز دوباره دو تا ماشین عوض میکردم تا می رسیدم به ۷ کیلوتری روستا.همه ی مسیر یه جا همین ۷ کیلومتر لعنتی یه جا.چه مصیبتها که نکشیدم...
فهمیدم درس خوندن به این شکل ارزشش رو نداشت حالا شدیم موفق های ناراضی....
خیلی حرف هست.....بماند برای بعد...