یه شب یه خانواده ی عزیز مهمان ما بودند.صحبت از درس خواندن های ما و پدر این خانواده بود.نمیخوام مث پیرمردها بگم ما چه کردیم و شما نکردین.من ناخواسته شروع کردم به حرف زدن از دوران دبیرستانم. از دوری ،از دلتنگی ، از ندیدن کافی پدر و مادر، از شیر سوز شدن عاطفی ، از زود وارد زندگی شدن...
خاطراتی میگفتم و دخترخانمهای مهمان ما که نوجوون هم بودند از خنده روده بر شده بودند من داشتم مثلا یه زاویه تاریک از غذاهای تکراری خوابگاه رو میگفتم اونها داشتن به اثرات خوردن لوبیا هر هفته یه شب روی ارگانیسم ما فکر میکردند!
من داشتم از روزه های سخت ماه رمضان میگفتم از ضعف هاو دل پیچه ها و از غذاهای افطاری بد و بی کیفیت و اونها هی میخندیدن.
برای اولین بار اون شب فهمیدم تراژدی های یه آدم میتونه برای یکی دیگه خنده دار بنظر برسه.فهمیدم ممکنه لزوما چیزی که از نظر من سختی بوده از نظر یکی دیگه سختی تلقی نشه.
یکی از باورهایی که همیشه بهش میچسبیدم و خودم رو قربانی میدونستم همین دوران سخت تحصیل بود الان متوجه میشم یه جور دیگه هم می شده به مساله نگاه کنم.
حس قربانی بودن حس خوبیه بهت اجازه میده کاری نکنی مسٔولیت زندگی ات رو یه جاهایی به عهده نگیری همیشه یه چیزی داشته باشی که اگه زندگی ازت چیزی خواست بگی من شرایطم خوب نبوده.
ولی در دراز مدت حس قربانی بودن افسرده ات میکنه مهار زندگی رو از دستت میگیره و تو رو میبره به وادی بی عملی و بقیه رو مقصر دانستن و کاری نکردن.