غم دوست را به جز دوست، به کسان نمی‌توان گفت
بَرِ خلقِ ظاهر اِنگار، ز نهان نمی‌توان گفت
تب و تابِ آتشِ عشق، ز گدازِ چهره پیداست
تو حدیثِ چهره بشنو، به زبان نمی‌توان گفت
ندهی امان ز هجران، به گناهِ عشقت ای جان
به کجاست رسمْ این‌سان که امان نمی‌توان گفت
چه کنم به وقت وصلت؟ چه بگویمت که از شوق
فُتَد این زبان به لکنت، به روان نمی‌توان گفت
چه بپرسی ای طبیبم ز دلیلِ دردِ «صادق»
که حدیثِ سرّ این درد، نَتَوان نمی‌توان گفت
محمد شریف صادقی
