مسئولیتپذیری، فضیلت گمشده
همیشه برام پذیرش این حقیقت که خودم مسئول خیلی از اتفاقات زندگیم هستم، سخت و دشوار بوده.
همیشه برای ناکامیها و دلشکستگیهام دنبال مقصر بودم، دنبال یه شخص یا یه چیزی که تقصیر رو بندازم گردنش و خودم رو تبرئه کنم.
ولی آیا این روش همیشه جوابگو بود؟
باید بگم که آره، این روش همیشه تو کوتاهمدت جوابگو بود، اما تو بلندمدت، هرگز!
همیشه برای یه مدت کوتاه وقتی یه چیزی رو میانداختم گردن کس دیگهای، تو ذهنم این میومد که:
«آخیش! راحت شدی دیگه، این تقصیر تو نبود، دیدی؟ دیدی؟ درست گفته بودی، مقصر تو نبودی!»
اما صدای واقعی مغزم، چیزی که نمیخواستم بشنوم، چیزی که همیشه داشتم ازش فرار میکردم، چیز دیگهای بود!
صدای واقعیای که توی مغزم تکرار میشد و من میخواستم خفهاش کنم، چیزی شبیه این بود:
«تو ترسویی، تو مسئولیتپذیر نیستی، تو باید به خودت بیای!»
ازت میپرسم؟ به نظرت کسی به من کمک کرد تا من به خودم بیام؟ نه! معلومه که نه!
من تا وقتی که متوجه نشدم بیشتر نتایجی که تو زندگیم رخ میده، حاصل تصمیمات خودم بوده، به خودم نیومدم.
هرکی هرچی میگفت، نمیپذیرفتم، چون برای خودم طرح مسئله نکرده بودم…
تا اینکه با یه کتاب آشنا شدم، کتاب «مسئولیتپذیری؛ فضیلت گمشده». نویسنده این کتاب، دکتر علی صاحبی، یه پزشک با سابقه درخشان تو حوزه روانشناسی بالینیه.
توی این کتاب راجع به موارد زیادی صحبت شده که منتهی به مسئولیتپذیری میشه. از علل و عواملی که موجب عدم پذیرش یا پذیرش مسئولیتپذیری میشن، حرف زده شده.
یکی از مهمترین مباحثی که تو این کتاب با روشها و سبکهای مختلف روش کار شده، اینه که سعی کنیم روانشناسی کنترل درونی رو جایگزین روانشناسی کنترل بیرونی کنیم.
یعنی بهجای تمرکز روی مسائلی که تحت اختیار ما نیستن و قدرتی در برابرشون نداریم، روی چیزایی تمرکز کنیم که تحت کنترل ما هستن و ما قدرت تغییر و تصمیمگیری راجع به اونها رو داریم.
من بعد از خوندن این کتاب یاد گرفتم که چیزای زیادی تو این دنیا وجود داره که تحت اختیار من نیستن، و من فقط در برابر چیزایی مسئولم که تحت اختیار من هستن و قدرت تصمیمگیری و حق انتخاب در برابرشون رو دارم.
بهعنوان مثال، من هیچوقت نمیتونم خانواده خودمو انتخاب کنم، کشوری که توش متولد شدم رو عوض کنم یا ظاهر فیزیکی خودمو تغییر بدم.
اما میتونم شغل خودم، مسیری که برای زندگی در پیش دارم، رشته دانشگاهیم و هزاران مورد دیگه رو با تصمیم خودم
انتخاب کنم.
و با درک این مسئله حالا دیگه راحتتر پیامد تصمیماتم رو بهعهده میگیرم و دنبال مقصر نیستم، چون میدونم که هر مسیری رو که من با آگاهی و انتخاب خودم درش قدم گذاشتم، انتخاب من بوده و کسی مسئول نتایج خوب یا بدش نیست.
