
نوستالژی تو سن کم واقعاً دردناکه
نمیدونم چرا، ولی وقتی کوچیک بودم، رفتن به خونهی مادربزرگم برام یه اتفاق شگفتانگیز بود. در حالی که تقریباً هر هفته اونجا بودیم. برای مامانم یا بقیهی اعضای خانواده، یه خونهی معمولی بود؛ اما برای من نه. من فقط یه بچه بودم و همهی اون حسها هنوز تازه بودن.
در واقع، الان خیلی چیزها تغییر کرده، اما اون خونه هنوز برام شگفتانگیزه.
وقتی بچه بودم، مادربزرگم همیشه باهام بازی میکرد؛ طوری که انگار نه انگار دههها قبل از من به دنیا اومده. باهام میخندید، بازی میکرد، گاهی با هم غذا میخوردیم. راستش، اون همیشه یکی از عزیزترین آدمهای زندگیم بوده و هنوز هم هست. و خبر خوب اینه که هنوز کنارمه.
حال و هوای اون خونه همیشه خاص بود. هیچوقت خونهی مجلل یا خاصی نبود؛ یه خونهی سادهی روستایی بود و هنوز هم هست. اما موضوع هیچوقت زیبایی خونه نبود.
آدمها تغییر کردن.
همه از چیزی که وقتی من بچه بودم جدیتر شدن، و این طبیعیه. اما گاهی همین تغییرها دردناک میشن.
یادمه تلویزیون دیدن توی اون خونه چقدر لذتبخش بود. مادربزرگم یه غذای ساده برام درست میکرد و با همون غذای ساده، احساس خوشبختی میکردم. گاهی هم برام میوه میآورد و من آرومآروم، در حالی که غرق تماشای تلویزیون بودم، میخوردم.
من اولین نوهی مادربزرگم بودم و همیشه حس کردم رابطهای که بین ما شکل گرفت، یه چیز خاص بود. شاید هیچکدوم از نوههای بعد از من نتونستن دقیقاً همون ارتباط رو باهاش تجربه کنن.
یکی از قشنگترین چیزهایی که هنوز هم هر بار میبینم، اسباببازیهای قدیمی خودمه. همیشه جاشون توی خونهی مادربزرگم بوده. بعد از من، بچههای دیگهی فامیل هم با همونها بازی کردن و این برام حس عجیبی داره؛ انگار یه تیکه از بچگیم هنوز هم اونجاست.
خاطرههام با اون خونه اونقدر زیاده که احساس میکنم باید برای هر آدمی که توی اون خونه زندگی میکرد، برای هر گوشهی خونه و حتی برای تغییر حال و هواش، جداگانه بنویسم.
اونجا یه خونهی سادهست؛ خونهای که شاید هیچکس هیچوقت نگه زیباست.
اما از نظر من، زیباست.
خونهای که روبهروی شالیزاره. وقتی بارون میاد، با شکوهتر از همیشه میشه. هوا سرد میشه، همهچیز بوی صبح میده و وقتی شب از راه میرسه، صدای آروم بارون انگار تمام دنیا رو ساکت میکنه.
توصیف کامل اون خونه واقعاً سخته.
روزها صدای پرندهها میاد، صدای مرغها و جوجهها. مادربزرگم هنوز مرغ داره، جوجه داره، اردک داره. خونهش هنوز کنار شالیزاره و هنوز همون آرامش رو داره.
اما آدمها تغییر کردن.
حتی من.
و شاید دردناکترین بخش ماجرا همین باشه.
نوستالژی توی سن کم، واقعاً دردناکه.