سلام.
وقت همه به خیر و شادی
راستش خیلی وقتا دست و پا شکسته دوچرخه سوار می شدم و چند وقتی هم دوچرخه داشتم.
از اردیبهشت امسال تصمیم گرفتم که دوچرخه رو یه جورایی همراه خودم کنم و دوستی خودم رو باهاش بیشتر کنم.البته علاقه ی شدید به دوچرخه از عومل اصلی بود.خلاصه یه دوچرخه جدید خریدم و رفتم تو کار لوازم جانبی.لباس و دستکش و ...
به خاطر زندگی و بچه ها و کار، زمان کافی برای رکاب زدن نداشتم اما یه ایده ی جالب تا حدودی استارت کار رو روان کرد و تصمیم گرفتم هر روز صبح از خونه(نارمک) تا محل کار (انتهای جردن) رو رکاب بزنم و این شد شروع کار.
هر روز صبح 13 کیلومتر سربالایی رو می اومدم و سرحال می رفتم سرکار و کلی هم از وقایع مسیر رو مرور می کردم و جالبه که دیدم نسبت به دور و بر و جاده و مسیر و همه چی قشنگ شده بود و اصطلاحا دیدم بهتر شده بود. و غروب هم خیلی راحت و روون می رفتم سمت خونه.
شکر خدا مجوز پنج شنبه ها تا ظهر و جمعه ها هم از خانواده گرفتم و تغریبا مشکل زمان رکاب زدن هم حل شده.
و جالب تر از همه اینکه با گروه نازنین دامون هم آشنا شدم و سعی دارم تو برنامه هاشون شرکت کنم.
اما قسمت تلخ داستان اینکه دوچرخه امنیت نداره و راحت آسیب می رسونه.خصوصا با رانندگی عزیزان .لذا خواهش می کنم با تجهیزات خصوصا کلاه و دستکش رکاب بزنید و اینکه حواستون خیلی خیلی به ماشین ها باشه. سر خروجی ها و ورودی های خیابان.و ...
امیدوارم از رکاب زدن فقط شادی و نشاط و آرامش نسیب شما عزیزان بشه.
شاد باشید و آرام و شادیبخش