ترس

برایم از ترس هایش گفت.

اینکه لحظه ای نمی توانست تنها بماند

و یا اینکه وقت خوابیدن، تمام لامپ های خانه را روشن می کرد.

ترس از مرگ در تنهایی و تاریکی، زنده بودنش را مختل کرده بود.

پرسیدم: فکر می کنی مرگ در روز و در میان جمع نمی تواند به سراغت بیاید؟

سرش را با یاس تکانی داد و گفت: نمی فهمی.

............

وارد استخر شدم.

دوستی که مربی ام بود، شیرجه را آموزش می داد.

به من اشاره ای کرد و گفت: بپر.

لبه استخر ایستاده بودم و فکر بی نهایتی که تنها 4 متر بود و می خواست مرا ببلعد، موهای بدنم را سیخ می کرد.

ترس از رها شدن در عالم بی نوری که پاهایم انتهایش را حس نمی کرد، معلق بودن و کنترل نداشتن روی هر آنچه تا به حال تحت کنترل بود، فلجم کرد.

او هر چقدر توضیح می داد که ترس بی مورد است و به پریدن وادارم می کرد، فایده ای نداشت.

به چشم هایش خیره شدم.

سری تکان دادم و گفتم: نمی فهمی.