زندگی را در روزگاری میگذرانیم
که غم، به ما تحمیل شده است
روزگاری که اندوه
نه انتخاب ما
که نتیجهی ظلم است.
در میان اندوهی بسیار ایستادهایم
میان رفتنهایی بیپایان
رفتنِ کسانی
که جانشان را برای آزادی دادند
نه برای قهرمان شدن
بلکه برای حقِ سادهی زندگی.
جوانهایی که پرپر شدند
به جرمِ خواستن
به جرمِ سؤال
به جرمِ «نه» گفتن.
جوانهایی که گلوله
پاسخ رؤیاهایشان شد
و خیابان
شاهد آخرین نفسهایشان.
آنان را از ما گرفتند
و بعد
خواستند که فراموش کنیم.
اما چگونه میشود
خون را از حافظهی این خاک پاک کرد؟
چگونه میشود
نامهایی را
که با فریاد به زمین افتادند
به سکوت سپرد؟
آنان که رفتند
هرگز به کنار ما بازنمیگردند
اما ما
نه میبخشیم
نه فراموش میکنیم.
یادشان
اتهامِ همیشگی ماست
علیه ظلم
علیه سرکوب
علیه هر دستی
که آزادی را نشانه رفت.
این اندوه
پایان ما نیست
این خشمِ زنده
ادامهی راه است.