
هیچ کس یادش نمی آمد که آن زن چطور می خندیده ،خنده ای بود که انگار گیلاسی سرخ داشته باشد توی دلش یا چه می دانم صدای پرنده ای دور ، در بهار، وقتی پنجره را باز می کنی تا به باران نگاه کنی . بعضی ها می گفتند دیگر خنده اش شکسته شده ،درست مثل صورتش یا شاید شبیه عکسی که مچاله شده باشد و کسی با دست خط هایش را باز کرده و گذاشته لابه لای ورق های کتابی به یادگاری . بعضی ها هم می گفتند خنده اش گم شده ، درگذر زمان و به خاطر حجم دل شکستگی ها محو محو شده ،یا فقط ردی از آن لبخند مانده ، توی یاد آدم ها ،مثل طرح تابلویی قدیمی بردیواری کهنه . بعضی ها هم گفته بودند زن هنوز زیباست ،هنوز هم وقتی لبخند می زند دل آدم می لرزد ، دل آدم یک جوری می رود پی آن گیلاسی که افتاده بود روی زمین ،از شاخه درختی پر از گیلاس های سرخ و شاید پرنده ای ، مینایی یا پرستویی روی زمین نشسته بود و نوکش می زد . خودش ،خود آن زن اما می گوید که چیزی اگر باقی مانده باشد ،از آن رد لبخند ،از آن سرخی گونه ها یا چشم هایی که جمع می شد وقت گفتن دوستت دارم ،فقط یک جفت گوشواره است ،گوشواره های سرخ و قشنگ قدیمی ،که کسی روی میزی جا گذاشته و فراموش کرده است.
هر اثر هنری خوانش های متفاوتی دارد، گاه آنچان متفاوت که خود هنرمند اثر را نیز شگفت زده میکند.حال تعدادی از داستان نویسان بر اساس رابطهی شخصی خودشان با آثار هنرمندانِ آرتیونیتی داستانهای خیلی کوتاه نوشتهاند تا از این طریق رابطهی خود با اثر را بازگو کنند. بدیهی است که این داستانها بازگو کنندهی اندیشهی هنرمند خالق اثر نیست.
یک داستان از شرمین نادری یک اثر از پرستو کرمانی هنرمند آرت یونیتی
برای خواندن مطالب بیشتر پیرامون دنیای هنر به وبسایت www.artunity.art مراجعه کنید.