
با اکراه نشسته بود، طوری که زانویش را جمع میکرد و مدام به هم میسایید. آرایش کرده بود. یک لباس رنگی و شدید هم پوشیده بود که هیچ به کار من نمیآمد. همان اول که نشست پرسید: همین امروز تسویه میکنید؟ گفتم: بله بعد از نقاشی.
سرش را تکان داد و سعی کرد یک جای ثابت را نگاه کند. همانطور که اندام کلیاش را می کشیدم گفتم: پروژهی من راجع به داستان غریبههاست. پایین کار مینویسمش. همینطوری که من میکشم میتونی مال خودت رو بگی.
جوری نگاه کرد که فهمیدم یک کلمه از حرفهایم را نفهمیده. جور دیگری شروع کردم. پرسیدم: اسمت چیه؟ شانه بالا انداخت و گفت: الان؟ پریسا. گفتم: مگه قبلا چیز دیگه ای بود؟ گفت: آره هرکدوم یه چیزی میذارن. قبلش گندم بود. حالا معلوم نیست اینا چی میذارن. جوری نگاهش کردم که انگار یک کلمه از حرفهایش را هم نمیفهمم. جور دیگری شروع کرد و گفت: من معاوضهی یک قمارم. تولد شونزده سالگیم باید تحویلم بدن. یعنی سیزده روز دیگه. بعد از لختی سکوت کشدار پرسیدم: داری پول جمع می کنی پول باخت رو بدی؟ گفت: نه این جدیدیا بهترن. یه اتاق کامل بهم میدن و یه قولایی دادن. همانطور که موهایش را روی صورتش میریختم با مِنومِن گفتم: پس پول برای چی میخوای؟ زانوهایش را به هم چسباند و گفت: درآوردن بچه. "درآوردن بچه"؛ بعد از این عبارت ،سکوت ما دو ساعت و نیم طول کشید. پاکت پول را گرفت، لباسش رو پوشید، در را باز کردم و گفتم: تو این پروژه نباید تو داستان آدم ها دخالت کنم، ممنوعه. اما باید از بابات شکایت کنی. میدونستی؟ کفش هایش را پایش کرد و گفت: اون که بابام نیست، فقط برندهی قمار قبلیه. لبخند زد، دستی تکان داد و همانطوری که پولها رو میشمرد از پله ها پایین رفت.
هر اثر هنری خوانش های متفاوتی دارد، گاه آنچان متفاوت که خود هنرمند اثر را نیز شگفت زده میکند.حال تعدادی از داستان نویسان بر اساس رابطهی شخصی خودشان با آثار هنرمندانِ آرتیونیتی داستانهای خیلی کوتاه نوشتهاند تا از این طریق رابطهی خود با اثر را بازگو کنند. بدیهی است که این داستانها بازگو کنندهی اندیشهی هنرمند خالق اثر نیست.
برای خواندن مطالب بیشتر پیرامون دنیای هنر به وبسایت www.artunity.art مراجعه کنید.