ویرگول
ورودثبت نام
یاشار کریمیان
یاشار کریمیانیک نوشت
یاشار کریمیان
یاشار کریمیان
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

شاید گلایه

از درد بسیار خشم بر تمام وجودش زبانه میکشید

این درد میتوانست وجودش را از او بگیرد

هر چقدر نعره میزد هرچقدر میجوشید کسی توجه نمیکرد...

اینبار سیل شد به جان خشکی افتاد

تمام خشکی را به خاک و خون کشاند

اما آرام نگرفت چرا که هنوز هم او را نفهمیده بودند

همه به سمت او نشانه گرفتند و مقصرش خواندند اما درد او را گویا درمانی نبود

کم کم از خروش افتاد

کم کم قوتی نداشت

هر روز کمتر از دیروز میجوشید

خشک میشد و فریادی نمیزد

میمرد و دم نمیزد

اخرین ناله های بی جانش را که سر میداد نگاهش به آسمان خشک شد

دستانش را به آسمان بلند کرد

ابر ها به مانند کناف در هم تنیده بودند

سکوتی بر دریا جاری بود صدای باد بر روی وجود بی جانش سوت میزد انگار که خوشحال بود ک اینجا بزودی دگر دریایی نبود

ابر ها هم که اخرین امید او برای زنده ماندن بودند نمیباریدند

وجودش جان نداشت اما با اخرین قدرت فریاد زد : ککککمممممکککک

ابر ها شنیدند اما بدون اهمیت هیچ کمکی نکردند

بدتر کنار رفتند تا خورشید سوزان تر از همیشه بر او بتابد

میگویند اخرین روز ها قبل از خشک شدنش نغمه هایی از آنجا می آمد

گویا آهنگی را در اخرین لحظه های زندگی زمزمه میکرد

یک آواز قدیمی

موسیقی که چنانکه شنونده باشی آتشی میزند بر دلت

که اتشی که بر دل دریا افتاده بود را بفهمی و بشنوی

حیف حیف که دیگر خیلی دیر است

خشک شد و حالا میفهمند جای خالی دریا را


#یک_نوشت



۱
۰
یاشار کریمیان
یاشار کریمیان
یک نوشت
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید