
یکی از بزرگترین مشکلات ما اینست که
توقع داریم دیگران خواستههای ما را بدون اینکه بیانش کنیم، درک کنند و انجام دهند.
صد البته که سخت در اشتباهیم.
بیایید خودمان را جای اطرافیان بگذاریم.
از کجا بدانند ما، الان، در این حال و بعد از فلان اتفاق نیازمند تنهایی هستیم یا حمایت فیزیکی؟
دلمان چای میخواهد یا دمنوش بهلیمو؟
با چه جنس هدیهای خوشحالتر میشویم و امثال این.
باید شجاعانه مقابل آنکه آغوشش را میخواهیم، بایستیم و بگوییم لطفا لحظاتی مرا بغل کن،
یا از مادرمان خواهش کنیم بعد از دوش آبسرد، یک لیوان شربت آلبالو با گفتگو مهمانمان کند.
پس از آن "شاید"
بتوان به این فکر کرد که
آنها درخواست مرا میدانستند
و حالا،
زمانش رسیده به دیگران "حق" بدهیم بخواهند درخواست ما را انجام دهند با نه!
بپذیریم آدمها مجبور نسیتند خودشان را بخاطر ما به دردسر بیندازند...
حتی اگر قول داده باشند تا آخرش همه جوره بمانند.
سخت است، اما برای آرامش خودمان، این مهم را بپذیریم.