
اولین ضربه را زمانی خوردم كه فهمیدم ناسا را ایرانیها نمیچرخانند. در راه بازگشت از مدرسه به خانه، چند قدم یك بار میایستادم و با خودم میگفتم: مگه میشه؟
یعنی اونهمه افتخاری كه كردیم الكی بود؟
حتما یه نفر داره این وسط موش میدوونه!
كمی طول كشید تا با حقیقت كنار بیایم. سعی كردم خونسردیام را حفظ كنم و به چیزهای دیگری افتخار كنم.
میدانستم كه ما باهوشترین آدمهای دنیاییم، فقط پشتكار نداریم و اگر كمی به خودمان بیاییم از همه جلو میزنیم. همین امیدوارم میكرد كه روزی ناسا را فتح كنیم.
چند سال كه گذشت و چشم و گوشم بازتر شد، از طریق اینترنت با ویكی پدیا آشنا شدم و دسترسی آزاد به اطلاعات پیدا كردم. آنجا بود كه دومین ضربه را خوردم و فهمیدم ما باهوشترین آدمهای دنیا هم نیستیم.
با اینكه ضربهی سختی بود اما بازهم خودم را جمع و جور كردم و توی دلم گفتم «عوضش خوشگلیم!» اما آن هم نبودیم و این ضربهی بعدی بود. ضربات پیاپی میآمدند و من مثل بازندهای گوشهی رینگ، فقط سعی میكردم به خودم مسلط باشم.
حقیقتِ تلخ این بود كه ما به آن صورت چیز خاصی نبودیم. در واقع طبق آمارهای جهانی، ما هیچ ترینی نبودیم جز خشمگینترین و علاقهمندترین به جراحیهای زیبایی و چندتا چیز دیگر كه گفتن ندارد.
البته بالاترین آلودگی دیاكسید گوگرد در هوای شهری و بیشترین مغزهای فرار كرده را هم ما داشتیم.
در راه بازگشت از دانشگاه به خانه بود كه چند قدم یك بار می ایستادم و با خودم میگفتم مگه میشه؟! هرچه بیشتر در خودمان دقیق میشدم حس میکردم که یک جای كار میلنگد! به نظرم میرسید با این چیزهایی كه ما هستیم قاعدتا باید خیلی وقت پیش منقرض میشدیم. مطمئن بودم هیچ كدام از آن آدمهای باهوش و زرنگ و خوشگل دنیا قدرتی كه ما داریم را ندارند. اصلا یكی از آن بچه خوشگلهای خارجی را بیاوریم اینجا ببینیم چند روز دوام میآورد! ببینیم خوشگلیاش به چه كارش میآید!
آنجا بود كه فهمیدم ما یك نیروی عجیبی داریم كه در هر شرایطی زنده نگهمان میدارد. نیرویی كه عمرا هیچ كدامشان نداشته باشند.
در آن لحظه احساس غرور كردم و فهمیدم
ما از همهی آنها شاخ تریم!
اصلا من یكی كه به ایرانی بودنم بدجور افتخار میكنم!