
مسئولیت پذیری را یاد نگرفته ایم و صرفا از روی احساسات و آرمان های پوچمان میرویم جلو!..
انسانی را به این دنیا میآورد بدون درصدی آگاهی و برنامه ای از پیش تعین شده!
انسانی که هنوز تاب آوری و کنترل هیجانات و ثبات رفتاری ندارد، چگونه میتواند فرزندی تربیت کند؟
جالب اینست که ما حتی مسئولیت به دنیا آوردن انسانی دیگری را هم قبول نمیکنیم و، برای انکار این نقش تقصیر خدا میندازیم!...
خودش را نفرین میکند و به بادفحش میبندد، اقرار میکند که زندگی غم شده با وجود بچه! آدم خسته میشه! اه اخه این چه وضعیتی هست که من دارم!!
اما بلاخره خدا بچه داده بهمون یک جوری تحمل میکنم!..
چه برداشتی میکنید، از جملات بالا؟
حجمی از آسوده طلبی و خودخواهی و بی مسئولیتی!
فرزندی که خودمان با انتخاب خودمان تکثیر کردیم، حال انکار میکنیم نقش خودمان را!
حداقل نقش خودمان را بپذیرم..
لطفا قبل از تولید مثل کردن،مطمعن شوید که تاب آوری تان بالاست.
مطمئن شوید بی مسئولیت نیستید!
لطفا قبل از تولید مثل کردن،مطمعن شویم پذیرای دردسر های بعدش هستید.
لطفا بدانید،با تولید مثل کردن قرار نیست، ارتباط ضعیفتان با پارتنر، تبدیل به شکوفا ترین رابطه شود.
دقت کنید که زیر بار این مسئولیت کمر خم نمیکنید و نقش خود را انکار نمیکنید.
لطفا قبل از تولید مثل بدانید که دانش لازم را دارید.
لطفا قبل از تولید مثل مطمعن شوید،که خودتان بچه نیستد!