
یک مطالعه جدید منتشر شده در مجله Science در تاریخ ۷ مه ۲۰۲۱ که توسط یک گروه بینالمللی از دانشمندان دیرینه انسانشناس یا دیرینمردمشناس از دانشگاه بارسلونا اسپانیا، موسسه فناوری نیویورک، موزه تاریخ طبیعی آمریکا و برخی دیگر از دانشگاهها و موسسات فناوری و تحقیقاتی با طیف گستردهای از تخصصها از نظریه "داروین" حمایت کرده است و نتیجه گرفته است که به احتمال زیاد آخرین نیایی که ما با میمونها به اشتراک داشتهایم، دارای صفات متمایز خاص خود بوده است که متفاوت از انسانهای مدرن و همچنین میمونهای مدرن است.
اما این جد باستانی چه کسی بوده است؟ شامپانزهها که ۹۸ درصد دیانای ما با آنها مشترک است، در تیره "پن"(Pan) قرار دارند، در حالی که انسانها در تیره "هومو"(Homo) هستند. انسانها بین ۶.۵ تا ۹.۳ میلیون سال پیش از شامپانزهها اختلاف پیدا کرده و از هم انشعاب یافتهاند.
از نظر تاریخی، دو روش عمده در تجزیه و تحلیل نسب انسان استفاده شده است:
۱. بالا به پایین؛ که از میمونهای زنده بهویژه شامپانزهها برای بازیابی منشأ ما انسانها استفاده میشود.
۲. پایین به بالا؛ که از نمونههای فسیلی انسان و میمونها استفاده میکند.
در مرور مطالعات پیرامون این رویکردها، نویسندگان این مطالعه استدلال میکنند که در این رویکردها محدودیتهایی وجود دارد. دلیل این امر این است که مطالعات از بالا به پایین اغلب فرض میکنند که گونههای میمون مدرن دارای زیستگاه و ویژگیهای گروههای قبلی هستند، در حالی که مطالعات از پایین به بالا به تک تک میمونهای فسیلی نقش فرگشتی مهمتری نسبت به آنچه ممکن است داشته باشند، میدهند.
دانشمندان در تلاش برای سازگاری این رویکردها و شناسایی جد باستانی ما بررسی کردند که محیط آخرین جد مشترک پان-هوموی ما باید چگونه بوده باشد.
دوران "میوسن" از حدود ۵.۳ تا ۲۳ میلیون سال پیش وجود داشته است و تعدادی از تیره میمونهای فسیلی مربوط به آن دوران پیدا شده است. با این حال آنها ترکیبی از ویژگیهای مشترک در طرح بدن "ارتو گرید"(قائم راه رفتن) و "پونو گرید"(چهار دست و پا راه رفتن) را نشان میدهند که باعث شده برخی دانشمندان میمونهای دوران میوسن را از تبار انسان کنار بگذارند و هیچ اجماع علمی روی نقش تکاملی این میمونهای فسیلی وجود ندارد.