#روایتگرباش
من نویسنده نیستم✍?،کتاب خون نیستم? و تا مدت طولانی فکر می کردم هیچ چیزی نیستم?شخصیتی بودم که مورد تمسخر خیلی ها قرار گرفته بودم چون که همش از یک کار به کار دیگری کوچ می کردم چون حس می کردم برای این کار ساخته نشدم حتی یک بار مادری?? داشت با بچش حرف می زد و گفت:((اگه درس نخونی مثل این پسره میشی)) وبه من اشاره کرد!!
مگه من چمه آیا من تنها کسی هستم که بی هدف و بی علاقه زندگی می کنه !!! ??♂️سوال های زیادی از ذهن بیرون امد و برام سخت واقعا بود که همچین حرفی رو بشنوم می تونم بگم، پسر ها هم گریه می کنند ؛) ?
در همون هفته کتابی به دستم رسید زمانی بود که کرونا تازه داشت به آرامی وارد زندگیمان می شد? و تا قبل اون نمی دونستم، زندگیم قرار تغییر بزرگی رو تجربه کنه.
بعد از اون کتاب انگیزشی کتاب های انگیزهشی دیگری هم خوندم باعث پس از اون دنبال ناشر های دیگری هم بروم ولی نه توی کتاب خونه?بلکه توی گوشی، گوشی ها اونقدری راحت شدن که با یک درخاست هر کتابی رو می تونی توی گوشیت بخونی لذت ببری ازشون.....
همه ی اون کتاب های انگیزشی یک شعار رو در خودشون داشتن و این بود که برم دنبال کاری که عاشقش باشم و این کارو هم کردم.

همه داستان من راجب عشق من عکاسی بود که از بچگیام شروع شد با دوربین نواری که بابام برام گرفته بود و در همون بچگی به اجبار خاکش کردم .
هممون شنیدیم که می گن عکاس ها به جایی نمی رسند و باید به اجبار یا دکتر بشی یا مهندس و هنوز هم که هنوزه این حرف ها رو از دهان پدر مادر خیلی ها می شنوم،پدر و مادری که ارزوی خودشون به فرزندشون اجبار کردند که باعث بشه فرد از اونچیزی که علاقه داره دور بشه ولی من نا امید نشدم.

این شد که یک روزی پاشدم و با افتخار گفتم می خوام عکاس بشم و زیاد طول نکشید که از کارم استفا دادم و با گوشی شکسته ام پا گزشتم بر میدون عکاسی ؛ باید بگم حرف های زیاد شنید و دوباره مسخره شدم ولی با این تفاوت که من عاشق این کار بودم و غیر ممکنه این دفه بکشم کنار و ادمه ندم .
در همین مسیر با دوستای خوبی آشنا شدم که به من باور داشتن باوری که من درون اوایل خودم به خودم نداشتم ؛ لنز ،دوربینشون به من قرض دادن تا من بتونم خوب باهاشون کار کنم و حال زمان و کلاس برای یادگیری نیاز داشتم و چی بهتر از این زمان کرونایی که می تونی همه چی رو توی اینترنت با گوشی همراهت یاد بگیری !؟
صبح و شب شروع کردم به کار و یادکیری الان شیش ماه از اون زمان گذشت الان شهرت کوچکی برای خودم پیدا کردم هرزگاهی به افراد راجب عکاسی کمک می کنم نطرهای مردم رو راجب عکسام می خونم که به من حس خوبی مده حتی مشتر هم پیدا کردم و برای اولین بار الگوی چند نفر شدم که فکر نمی کردم این اتفاق بیفته یکه از مشهد مقدس به من پیام داد و گفت داره با گوشی سامسونگ سری A از حرم و زمان سربازیش عکاسی می کنه و یاد اون زمان که با گوشی شکستم عکاسی می کردم افتادم چه زمان خوبی ^_^


زندگیم بعد از این همه اتفاق برای اولین بار معنای تازه ای گرفت!!!