این شهر افسرده است
سالهاست که شهر لبخند مردمانش را ندیده است
سالهاست که دیگر پرندگان
بر فراز بام ها و روی درختان
ندای عاشقی سر نمیدهند
سالهاست که شاعران برای معشوقانشان
از بن جان شعر نمیسرایند
سالهاست که هنرمندان
از هنر فقط ظواهرش را میشناسند
ذات هنر کجا رفته؟
شاید در ارگ شکسته پیرمردی در سر چهارراه
ویا شاید در تار و پود فرش پیرزنی روستایی
هنر از دست مردمان بی هنر به کجا پناه برده است
مردمانی که از هنر تنها ژستش را میشناسد
هنر را در کجا میتوان یافت
در چشمان یک عاشق
در نوای سوزناک نی یک چوپان
اری به خود بیایید
هنر همه جا هست
برای هنرمند بودن باید خودت باشی
باید یاد بگیری عشق ورزیدن را
مهربانی را
و همین کافیست
تا هنرمند ترین مخلوق دنیا باشی
در این شهر عاشقی نمانده است
خودت بهتر میدانی
تا عاشقی نباشد معشوقی هم نخواهد بود
این دور نمای شهری است
که روح مردم از انجا گریخته است
اری اکنون همه کافه ها
پر از انسان هایی است که خود را عاشق نامیده اند
به راستی که انها عاشق هستند
اما عاشق ظواهر
ماشین،اندام و هر چیز فانی
ایا هنوز هم عاشق بیداری در این شهر مانده
که عاشق درون انسان ها شود؟!؟
بیا...
بیا امروز به یاد افسانه های اساطیری نیاکان مان
هم را عاشقانه بپرستیم
کوهکن قصه های شیرین خود باشیم
بیا ای خاص ترین دوست معمولی من
دست در دست هم
سوار بر ماشین زمان شویم
به گذشته ها برویم
جایی که هنوز
بیدار باشد حقیقت درون انسان ها
زنده باشد عشق
و ساری و جاری در قلب انسان ها
بیا تا ابد انجا زندگی کنیم
و هیچوقت از یاد نبریم
که عاشق درون هم هستیم
ارشیا همت
