بهار محبوس در
هجوم تاریکی هاست
در انبوه غم های نو رسته
و درد های پیدا و پنهان
امسال بهار
در پشت دریچه ی زمان جا مانده است
همچون دختر بچه ای
که دیر به اتوبوس مدرسه اش رسیده است
اری برای سوار شدن خیلی دیر است
خیلی خیلی دیر...
فصل ها
برای امدنت یکی یکی جان میدهند
ولی تو گویا
قرار نیست به استقبال ما بیایی
آری اینجا کسی منتظر امدن تو نیست
بازنگرد ای تجلی افرینش خداوند
که هیچ چیز مثل قبل نیست
سبزه شوق روییدن ندارد،
ماهی قرمز کوچک
تحمل انزوا و کوچکی تنگ را
و سکه رونق سابق را
آیینه خجل است
از به تصویر دراوردن دست های پدر
و قافیه های اشعار حافظ
در هم شکسته است
میبینی؟ما دلیل زندگی را
از یاد برده ایم
از ما نخواه که برای امدنت،
تا طلوع افتاب انتظار بکشیم
دور هم جمع بشویم و شعر بخوانیم
از ما هیچ نخواه
که ما نامنصفانه فرسوده گشتیم
ای که در پس کوچه های شهر
در لا‌به‌لای اشعار خسته شاعران
و در پستوی خانه های ویرانمان
گم گشته ای
روزی به ما بازگرد...
روزی که تمام سرزمینم بوی تو را بگیرد
تا آن روز
فصل ها هنوزم هم به شوق امدنت
جان میدهند و رنگ می بازند...
ارشیا همت
