یادمه ابتدایی بودم و یه کلاس خوشنویسی میرفتم
فارغ از تلاش نافرجامی که پدر و مادر من کردن برای این که خط من خوب بشه، از اون کلاس برای من یک یادگار موند که تا سالها روی دیوار اتاقم بود.
یک جمله که با قلم توسط استادم نوشته شده بود، روی کاغذ ابر و باد. صادقانه بگم، تا مدتها نمیتونستم دقیق بخونم که چی نوشته چون در خواندن خط نستعلیق مشکل داشتم. ولی به به روی خودم نمیآوردم.
تا این که یک روز یه نفری که مهمان بود، اومد و این جمله را بلند خواند و ازش هم تعریف کرد .... به به، چه جمله قشنگی ....
این در ذهن من حک شد. تا سالهای سال. فقط یه گوشه بود.
به مرور که تجربه دار شدم، زندگی لحظههای تلخ و شیرینش رو برای من ایجاد کرد. عمیق شدم و خودم را شناختم و جهان را شناختم، کم کم این جمله در ذهن من دوباره جان گرفت، زنده شد.
انگار که از زیر خاک اومد بیرون. دیگه برام یه عکس قشنگ روی دیوار نبود. واسم شد تجربه، واسش کلی داستان داشتم.
کم کم فهمیدم که اون آدمی که اون روز از این جمله تعریف کرد ( چقدر حیف که اصلا یادم نیست کی بود، وگرنه حتما پیداش میکردم و ازش تشکر میکردم. ) واقعا چی داشت میگفت و چه حسی داشت.
بله ، تجربه،
داستان زندگیم پر شد از چیزهایی که اومدن و رفتن.
پر از لحظههایی که دلم می خواست یه جوری باشند، ولی نشدن... و رفتن،
صحنههایی که تصورش رو هم نمیکردم اون مدلی بشن، ولی شدن، ... و رفتن.
هیجانها و احساساتی که دوست داشتم داشته باشم، ولی نشد، یا برعکس .. و رفتن.
آدمهایی که انتظار نداشتم فلان طور باشند، ولی بودن .... و رفتن.
...
پر از تکرار این که ..... « این نیز بگذرد» ....
بله همش گذشت.
چی مونده؟ من، خودم، خواستههام، حسهایی که دارم تازه می شناسم برای چی ایجاد شدن. فلسفهای که دارم میسازم و میخوام بسازم.
الان بعد از این سالها، این همه تجربه، این همه دیدنها و شنیدنها، همه دردها و رنجها و خوشیها و لذتها
این رو میدونم که ما محکوم هستیم به اینکه در دنیایی زندگی کنیم که تقریبا هیچ اختیار و کنترلی روش نداریم. دنیایی که همه چیز در اون در حال تغییره و حتی شکل و اندازهی تغییرش رو هم نمیشه پیشبینی کرد.
تنها چیزی که من نسبت بهش ثابت هستم، جهان ذهنی خودمه، خاطراتی که از ثبت شدن و ذخیره شدن احساسات و هیجانها برای خودم جمع میکنم. آلبوم یا انباری از تصویرها و صحنهها که مال جهان بیرون نیستند، بلکه عکس و کپی هستند از چیزی که در اونجا اتفاق افتاده، به رنگ و بوی جهان خودم.
خب وقتی که همه چیز در این جهان داره تغییر میکنه، من چرا باید کپیهای از اون را دائم برای خودم فیکس و ثابت کنم و روی اون اصرار کنم. با این توهم که دیگه جهان رو شناختم و دیگه فهمیدم که چیه و چه شکلیه!
وارد این توهم نشم که با اتصال برقرار کردن بین این عکسها، حس کنم که جهان رو شناختم و دیگه میتونم پیشبینی کنم.
یاد گرفتم اتفاقاتی که در هر لحظه رخ میدن، رفتارهایی که آدمها در هر زمان و مکان میکنند، دورش یه خط بکشم، بگم که این مال اینجا است، این زمان و مکان، این شرایط و تمام. بگذارم که بره ...... عبور کنه .... مثل بقیه صحنهها و لحظهها
یاد گرفتم که کنار هر عکس و تصویری که از جهان بیرون در جهان درونم ساخته میشه این جملات رو بذارم :
یاد گرفتم اتفاقات لزوما زنجیر نیستن، لزوما علتی که من تصور میکنم به اتفاقات حاکم نیست.
اون علتی که من تصور میکنم بیشتر میل و خواسته و کشش جهان درون منه، که دلش میخواد اتفاقات را با دلیل و پشت سر هم تصور کنه.
یکی از فضاهایی که فهمیدم این جمله و این برچسب چقدر توش مهم هست، توی رابطه است.
همه اتفاقات و لحظههایی که من در رابطه با یک آدم دارم و میگیرم، در یک چیز مشترک هستند، من و اون آدم!
این باعث میشه که این توهم در من شکل بگیره که همه صحنهها بهم ربط دارند، همه چیز زنجیر هست و همه چیز دلیل چیزهای دیگه. ولی بارها بهم ثابت شده که این همش توهمه! چون باز هم اون آدم برای من جهان بیرونه، به همون میزان ناشناخته، متغیر، غیر قابل پیشبینی.
هر بار این توهم من رو گرفته و خواستم که کسی رو پیشبینی کنم، سورپریز شدم.
برای همین همون الگو را سعی کردم که اجرا کنم، تا خودم آرامتر باشم.
هر صحنه را دورش خط بکشم، زمان و مکانش رو مشخص کنم، اون رو منحصر به فرد کنم و کنارش به خودم بگم
از این مسیر احساسم اینه که حضور و وجود آدمها رو بیشتر درک میکنم. احساس میکنم که واقعیتر میشن. احساس میکنم که واقعیتر میشم.