ابژه‌ی a، به عنوان ابژه‌ی انگیزاننده‌یاشتیاق، بازنمایی آن چیزی است که بصورت درونی از ساحت نمادین خارج شده و چیزی که حد آن را به عنوان بیرونی‌ترین باقیمانده مشخص می‌کند.
ابژه‌ی a بدین ترتیب، همزمان هم درونی‌ترین بخش است، زیرا منشاء اشتیاق ماست و در عین حال بیرونی‌ترین و بیگانه‌ترین بخش هم هست، چون نه بازنمایی مناسبی دارد و نه کاملا ارضا می‌شود، البته به جز مواردی که ما به شکلی ناشیانه تلاش کنیم در چارچوبی تصویری (imaginary) به آن دسترسی پیدا کنیم، به وسیله جستجویی بی‌پایانمیان ابژه‌های جایگزینی که انگار بی‌نهایت هستند.
لکان برای توصیف این شرایط واژه‌ایمی‌سازد که ترجمه‌ی مناسبی ندارد و تلفیقی از دو واژه صمیمیت و بیگانگی است: غرابت درونی (extimacy/extimité ).
به بیانی دیگر، ابژه‌ی a به اندازه‌ای که بتواند آنچه کاملا بازنمایی یا ارضانمی‌شود را بازنمایی کند، به عنوان ابژه‌ای هم هست که بالقوه می‌تواند ما را در جستجوی نومیدانه‌ی ارضا به بردگی بکشد.
ابژه‌ی a، هر ابژه‌ایست که اشتیاق را به جریان در می‌آورد، به خصوص ابژه‌هایی جزئی که سائق‌ها را معرفی می‌کنند. سائق‌ها به دلیل آنچه قبلا گفته شده به دنبال دستیابی به ابژه‌یa نیستند و تنها در نزدیکی آن گردش می‌کنند.
چرا این ابژه دارای غرابت‌درونیاست؟ چون از طرفی با امر واقع در تماس است و اضطراب در سوژه ایجاد می‌کند و از دیگر سو ذخیره‌یکاهش ناپذیر لیبیدوی فرد است. ارتباط آن با «امر واقع» اینگونه است که لکان آنرا باقیمانده‌ی (reste) «امر نمادین» در «واقع» می‌داند، باقیمانده‌ای از معنا، باقیمانده‌ای از «کیف» (enjoyment).a ژوییسانسمازاد است. a با مفهوم «بدل» (semblant) گره خورده و در مرکز «گره برومه» (Borromean knot) واقع شده.
ابژه a، ابژه‌ی علت اشتیاق، زمان جدا شدن کودک از مادر ظاهر می‌شود و بنابراین آنرا می‌توان اینگونه فهمید که گویی باقیمانده‌ی توهم ژوییسانسکامل است. با الصاق به ابژه‌ی a، سوژه خودش را هم به توهم انسجام پیوند می‌دهد. یعنی همان دنیای توهمی بی‌نقص اولیه در اتصال با مادر که همه چیز کامل بوده و ارضامی‌شده، همان بهشت گمشده در ارتباط با مادر. آنچه سوژه بدان اشتیاق نشان می‌دهد یک ابژه به معنای کلمه نیست، مثل سکس، پول، ابزارها و وسایل، هنر، ورزش و... . بلکه ابژه a، آن عنصری در ابژه است که سوژه باور دارد اشتیاقش را ارضاخواهد کرد. لذا ابژه a همواره چیزی بیش از ابژه‌ای عینی است، شبیه چیزهاست ولی خودشان نیست. فرد تا نزدیکی ابژه امید دارد همان باشد ولی وقتی رسید می‌بیند باید جستجوی بی‌پایانش را ادامه دهد و باز هم نرسیده!
