
در این مقاله موضوع بهره برداری مثبت از شکست را بررسی خواهیم کرد و اینکه چگونه ممکن است یادگیری از شکست، باعث موفقیت شود.
نکته جالب در مورد شکست، این است که کاملاً به خود ما بستگی دارد که چگونه به آن نگاه کنیم. موفق نشدن به معنای شکست نیست، در حقیقت شکست را نمی توان مقابل موفقیت دانست. به عبارت دیگر شکست، زمانی شکست نامیده می شود که تلاش مجدد برای کسب موفقیت صورت نگیرد.
اگر به هر علتی در مسیر رسیدن به یک هدف یا انجام یک فعالیت به نتیجه نرسیم، شکست نخورده ایم بلکه باید دوباره مسیر را بررسی کنیم یا توانایی های خود را ارزیابی و به روز کنیم تا موفق شویم.
ترس از شکست، ناخودآگاه و طبیعی است. تصور اولیه این گونه است که انسان می تواند در هر کاری موفق شود در صورتی که چنین نیست. گاهی فکر اینکه ممکن است شکست بخورد، او را به شدت آشفته می کند و به همین دلیل از هر موقعیتی که احتمال شکست دارد، مانند امتحان، مصاحبه شغلی و یا ازدواج اجتناب میکند.
📷
واقعیت این است که همه انسان ها از چیزهای جدید، ریسکپذیری، تغییر و رشدکردن ترس ندارند، پس بایستی ببینیم چرا و دقیقاً از چه چیزهایی میترسیم؟ بنابراین لازم است علائم و نشانه های ترس را در خودمان بشناسیم تا به وجود ترس در موقعیت های مختلفی که قرار می گیریم، سریع آگاه شویم.
علائم و نشانه های ترس از شکست در حوزهای مختلفی مثل احساس، رفتار و فیزیولوژیک قابل بررسی است. در حوزه احساس بیشتر به صورت باور منفی در مورد کارآمدی، بدبینی، ناامیدی، عزت نفس پایین، خودگویی منفی و یا عاطفه منفی، به ویژه شرم و خجالت مشاهده می شود و نشانه های ترس از شکست در حوزه رفتار، بیشتر به شکل اهمال کاری و یا اجتناب و خودداری از اقدام دیده می شود و اما از نظر علائم فیزیکی می توان به افزایش ضربان قلب، تنفس سریع تر و کم عمق تر و تعریق اشاره کرد.
برای یافتن دلایل ترس از شکست ، ابتدا باید وجود شکست را به عنوان یک احتمال بپذیریم و سپس باورهای اساسی، جهتگیریها و تجربیات گذشته که ممکن است ما را بیشتر از شکست بیزار کرده باشد.
دلایل مختلفی وجود دارد که ما از شکست می ترسیم.
هنگامی که در کاری شکست می خوریم، تصویر ما از خود آسیب می بیند. ممکن است احساس بی ارزشی کنیم و ممکن است خودمان را به دلیل شکست خود به شدت سرزنش کنیم.
اگر علناً شکست بخوریم، شکست ما به وضوح برای دیگران قابل مشاهده است، ممکن است از قضاوت دیگران نیز بترسیم و شکست ما ممکن است پیامدهای اجتماعی گستردهتری داشته باشد. ممکن است از این بیم داشته باشیم که شکست ما بر شغل ما تأثیر بگذارد یا به پایان برسد، یا اینکه برای همیشه به اعتبار و موقعیت ما آسیب برساند.
📷
ترس از شکست به وضوح یک دشمن است، که باعث اضطراب بالا، موفقیت کم و کاهش انعطافپذیری میشود، حتی در برخی موارد حاد، افراد را به درماندگی آموخته شده سوق میدهد.
آدم نترس، فقط افسانه است. و این افسانه خیلی از ما را محدود میکند، زیرا باور داریم برای موفق بودن باید نترس و بهطور ذاتی شگفتانگیز باشیم. در حال که شجاعت به معنای نترسیدن نیست بلکه یعنی با وجود ترسهایمان، با آنها روبهرو شویم و از عملکردن دست نکشیم؛ یعنی خود را به چالش بکشیم.
📷
بزرگترین شکست، گذر نکردن از محدودیتهاست و اینکه بدون تغییر، خلق کردن و ریسک پذیری دچار مرگ تدریجی میشویم.
دفعه بعد چه کاری می توانم بهتر انجام دهم؟ درس اینجاست.
چگونه یک کودک نوپا راه رفتن را یاد می گیرد. کودکان نوپا کتابچه راهنمای «چگونگی راه رفتن» را مطالعه نمی کنند. بلکه، آنها با انجام دادن و به خصوص با شکست یاد می گیرند. آنها می ایستند، تلو تلو می خوردند، می افتند، می ایستند، تلو تلو می خوردند، می افتند و دوباره، بارها و بارها می ایستند، تا زمانی که ایستادن، سپس راه رفتن و سپس چگونه دویدن را بیاموزند.
ممکن است در تئوری بپذیریم که شکست جزء ضروری همه یادگیری ها و رشد است، اما در عمل، اغلب با شکست خوردن به شدت مبارزه می کنیم.
غیرممکن است که در زندگی هیچ شکستی نخوریم، مگر اینکه شدیداً محتاطانه زندگی کرده باشیم. که در این حالت نمیتوان آن را زندگی کردن نامید. در نتیجه به طور پیشفرض شکست خوردهایم.
چگونه می توانیم از شکست به عنوان اهرمی برای موفقیت استفاده کنیم فراموش نکنیم که شکست فقط یک بازخورد است نه اینکه اجازه دهیم مانع اقدام ما شود.
بنابراین شکست، هنگامی بهراستی شکست است که از آن درس نگیریم.
برای مشاهده ادامه مقاله «شکست، ترس یا درس؟» اینجا را کلیک کنید.