در بحث کنترل پروژه، یک موضوعی داریم به اسم تاخیرات پروژه. مفهوم آن به صورت ساده این است که در زمان تعریف شده برای پروژه ممکن است بنا به دلایلی پروژه در زمان خاتمه پیش بینی شده به پایان نرسد. این دلایل می‌تواند ناشی از کمبود منابع، کمبود نیروی انسانی، تغییرات غیرقابل پیش بینی و امثالهم باشد. یک جایی تاخیرات به حدی می‌رسد که تمام ارکان پروژه به نتیجه واحد می‌رسند که دیگر امکان اتمام پروژه در زمان بندی اولیه وجود ندارد. یعنی حتی اگر تمام منابع جهان در اختیار ما باشد نمی‌توانیم تاخیرات حادث شده را جبران کنیم به نحوی که در زمان بندی اولیه پروژه را به اتمام برسانیم. این نقطه که تمام ارکان پروژه به این نتیجه می‌رسند را دلم میخواهد پرینت کنم و قاب کنم بزنم روی دیوار. فکر می‌کنم یک جایی در زندگی هم آدم به این نتیجه می‌رسد که آن اهداف اولیه دیگر قابل دستیابی نخواهند بود. به این نتیجه می‌رسد که باید اهداف جدیدی تعریف کند. با این تفاوت که اینجا به جای ارکان پروژه، منطق و احساس آدمیزاد تصمیم گیرنده اند. از یک سو احساس که نمیخواهد بپذیرد آن هدف اولیه که با شوق ترسیمش کرده بود دیگر قابل دستیابی نیست و میخواهد از غم از دست رفتن آرزوهایش تن آدم را به خوابی عمیق فرو برد و غرق در رویا شود و از یک سو منطق که در به در دنبال تعریف هدف جدید است تا تن آدم را دنبال آن هدف بکشد و زنده نگهش دارد.
