💬

ما داریم چی کار میکنیم. «به دنیا اومدیم» اصلا جمله رو ببین به دنیا اومدیم مگه ما اومدیم اصلا کجا بودیم که اومدیم حالا اصلا چرا اومدیم!!!

اوایل رو که دیگه یادم نیست درست مثل کسی که از تپه ای پایین میاد و دیگه نمیتونه روی تپه رو ببینه یادم نمیاد اوایل رو جلوتر ها رو چرا یادمه توی خونه بودم عرفان نبود بابا نبود و فقط مامان اون هم مثل عکسی روی بکگراند که درحال انجام کاریه

اون خونه چهارتا اتاق بزرگ داشت با یه آشپزخونه بزرگ یکی از اتاق ها یه نور گیر داشت درست کنج سقف سمت چپ وقتی از در چوبی با شیشه های طرح دار به رنگ های سبز و آبی نفتی که میومدی تو متوجه نورش میشدی نورگیر مکعب فلزی بود که از سقف بیرون زده بود و پنجره اش باز میشد و رنگ ضدزنگ قرمزی بهش بود

دیوار این اتاق و اتاق اصلی طاقچه های گچی داشت که زمین خیال پردازی های من بود اتاق مجاور خیابان دو پنجره بزرگ داشت که یکی روبه خیابان بود که جلوی اون رو شاخه های درخت و سیم برق پوشانده بود و دیگری به حیاط کوچک موزاییک شده باز میشد پنجره های خونه همه کشویی و طرح دار بودن این اتاق دو تا پرده کرکره ای فلزی سنگین داشت که سنگسنیشون هنوز میتونم حس کنم صدا و تکون خوردنشون شبا کابوس من بود مخصوصا که عرفان اونها رو از دور با نخ تکون میداد تا بترسوندتم

آشپزخونه اما.. خنکی موزاییک های قرمزش با خال های سفیدشون هنوز رو پوست پاهام هست وقتی توی اون مستطیل کشیده بزرگ که فضای خالی زیادی داشت اون انتهای انتها زیر پنجره کنار یخچال که به دیوار چسبیده بود می‌نشستم و صدای آشپزی و حرکات مامان نگاه میکردم از پنجره آشپزخونه حیاط موزاییک دار و درختی که پنجره اون اتاق رو پوشونده بود و اگر قد الآنم رو داشتم مطمئنم تمام خیابان هم معلوم بود

اون روزا خوب بود هرچی که از این تپه پایین میام بیشتر یادم نمیاد ولی حسش رو فراموش نکردم اون روزام زندگی رنگ داشت خیلی چیزها بو داشت حتی خیابون، آدما، اون

خونه