
صدای گوش خراش درهم ریختن خانه همسایه به گوش میرسد،شلیک سرباز افراطیون به سمت پیرمرد تسبیح به دست.
نفسهایم به شماره افتاده وهزاران دم و بازدم کرده ام.
از استرس فراوان عرق جبین پیشانی ام چهره ای گل افتاده وگویی شسته،رفته از من ساخته است. سربازهای دشمن یکی یکی نزدیک میشدند،
لحظه به لحظه،پشت به پشت،وحشیانه!
اینجا در سارایوو همه چیز تحت سلطه صربها است،حتی زنها!وحتی کودکان....
صدای شکسته شدن دَرِ خانمان به همراه فریادهای مهیب کرواتهای افراطی پرده گوشمان را از جا کنده است،دشنامهای بی امان،نگاه های هوس آلود و ضربهای عمیق به سرو صورتمان.
همه چیز رنگی شده است.
تمام مسلمانان قرمز رنگ شده اند،نمیتوانم بگویم چقدر این صحنه عجیب و غریب است،اما حتی به رنگ سفید کفنمان هم رحمی نمیکنند و آن را میدرند!.
از یاد برده ام گویی!
اصلا کفنی در کار نیست :)
سرباز دستهایش را در موهای گیس کرده ام پیچانده و کشان کشان مرا به بیرون حیاط میبرد.
چه بر سر مادر ودوخواهر عزیزم می آید؟ :)
چه بر سر برادر۱۷ساله ام می آورند؟؟
کوه غرور وشجاعت پدرم چه؟؟
آه پدرم :)
مادرم اسوه استقامت است،تا سالیان سال،در ذهن و روح خود این را میپرورانم که او یک شیر زن است.
صربها بدنبال بدنام کردن ما بودند و همین شد که روسری ما را از سرمان میکشیدند. با خود میگفتم: نترس این تنها یک کابوس است،صبح میشود و تو بازهم برای خواندن نمازت به همراه خانواده بلند میشوی...
اما تا افکارم را جمع کنم،با شنیدن صدای شلیک گلوله
ماتم زد.آنها مادرم را قهقه زنان و به طرز بی رحمانه ای کشتند!.
هرکسی جای من بود داد میزد،فریاد میزد،غوغا بپا میکرد،اما من مات چهره بی جان مادرم بودم :)
دستهای مشت کرده اش نشانه پایبندی به اعتقادش بود،نشانه سر افرازیمان.
اشک از چشمان من و خواهرانم سرازیر شده،هق هق کنان چشم به جنازه ای بیجان از وصله تنمان دوخته بودیم،ایکاش تمام اینها یک خواب باشد:)ای کاش.
سربازها فهمیده بودند که برادری ۱۷ ساله دارم،گویی از پیش همه چیز را راجع به مردم مناطق مسلمان نشین می دانستند، پدرم را با اکراه بلند کردند،او را به وسط زمین کشاورزیمان که درست کنار خانه مااست بردند،آنها میدانستند که برادرم خیلی قبل تر به جنگل رو به رو مزرعه فرار کرده،پس دور پدرم حلقه زده و اسلحه را روی شقیقه اش گذاشته و اورا تهدید میکنند که پسرت را صدا بزن،به او بگو که باز گردد،اگر او دوباره نزدما آید همتان را آزاد کرده و دست از سرخانواده ات برمیداریم. پدرلاغر ۶۵ساله با پوستی تیره و دستهایی چروک شده و صدایی لرزان،آنوش را صدا میزد.
_آنوووووش،آنووووووش،برگرد پسرم،کرواتها و صربها با ما کاری ندارند..آنوش برگرد پسرعزیزم.....
قبلتر از رادیو محلی شنیده بودیم که پسرهای جوان مسلمان را دستگیر کرده و سوار کامیونی میکنند و آنان را دست و چشم بسته به پشت می نشانند و به سرشان شلیک میکنند.داغ از دست دادن مادرم هنوز خیلی تازه است،نمیتوانم بگذارم برادرم راهم ترور کنند.
پدرمهربانم نترس،چرا در چشمهای تکیه گاه خانواده اشک و ترس جمع شده است؟ پدرم قوی باش.
نمیدانم چه بلایی سر من و خواهرانم می آید،اما هوسی که در چشمهای ناپاکشان موج میزد،دیر یا زود ماراهم قربانی این جنگ میکند.
چرا کسی به دادمان نمی رسد؟؟؟
چرا کسی زمین پر خون بوسنی را نمیبیند؟؟
سازمان ملل چرا خاموش شده و چرا از ما سخنی به میان نمی آورد...
سارایوو در خطر است!
"این داستانک،صرفا برای زنده نگهداشتن روزگار چیره وتاریک نسل کشی سیستماتیک در بوسنی وهرزگوین"