برف، دلنشینی میاد، برف آنقدر که روی دل مینشیند روی زمین نمیماند. برف برای من آدم برفی درست کردن است. فکر تویوپ سواری در مسیر گنجنامه که تا امروز عملی نشده. بچهتر از الان که بودیم یک روز بابا ما را برد سرسره سواری. آن موقع هنوز باغ موزهی دفاع مقدس همدان را نساخته بودند. محل سرسره بازی و تویوپ سواری شیب آنجا بود. وسیلهی سرسره سواری ما ولی تویوپ نبود. یک پلاستیک بود. و من که با حسرت به تویوپ سواری بچههای خانوادهی بغلی نگاه میکردم، هنوز یک سرسره با تویوپ به خودم بدهکارم. حرف کلیشهای است ولی مامان انگار تا منتهی الیه نگاه حسرت وار من رفته بود. تویوپ را از خانوادهی بغلی گرفت تا من و خواهرم هر کدام یک سر بزنیم. نمیدانم گفتهی مامان برای دل خوشی بود یا تحلیل واقعی که برف زیادی روی زمین نمانده و هرکس تویوپ آورده اشتباه کرده چون احتمال سوراخ شدنش هست. در هر صورت آن روز تفریح ما تمام شد. امروز سرکار بچههای شرکت شب قرار تویوپ سواری گذاشتند در بلوار ارم دل خوش به یه چوسِ برف که به زمین گرم خورده و روی زمین نمیماند. و من به کودک درونم یک دل سیر تویوپ سواری بدهکارم حتی اگر تویوپ سواری اشتباه باشد و احتمال سوراخ شدنش باشد.
#دلنوشته #برف #همدان