کسی در سکوت فریاد می‌زند.

ای غصه مرا دار زدی خسته نباشی 
آتش به شب تار زدی خسته نباشی
ای غصه دمت گرم که در لحظهٔ شادی
با این رگ من تار زدی خسته نباشی
ای غصه عجب زخم زدی بر دل زارم
با شوخی و با خنده زدی خسته نباشی
ای غصه عجب...
این عجب نیست... چه عجب؟!
عجب آن است که چش بیند و دل باور نکند...
عجب آن است که دل بشکند و یار باور نکند...
عجب، عجب و چه عجب!
که عجب‌های رنگین من، در دل عجب سنگین یار وارد نشود!
عجب آن است که:
«گریه‌هایش با من، خنده‌هایش با او.»
دخترک قصهٔ ما خانم شد، آن دم که با من بود، اما با من نبود.
و عشق در کوچه پس کوچه‌های خیانت گم می‌شد، و من ناظر بودم:
آن دم که عاشقانه‌ام خائن گشت؛ و من دم بر نیاوردم. 
هر دم می‌نگریستمش.
خانمش! خانم باش، یکی را بردار و برو.
قلب من ناچیز است، طاقت ندارد، طاقتم بشکن برو.
نوجوانش را، نو، جوان کردی. دست بردار، برو. 
آی خانم، حالم بد کرده‌ای، عاشقی گریانده‌ای.
تا توانی رفع غم از چهرهٔ غمناک کن
در جهان گریاندن آسان است، اشکی پاک کن
داری که می‌روی ای یار زیبا رو ولی:
صبر کن عشق زمین‌گیر شود بعد برو
یا دل از دیدن تو سیر شود بعد برو
تو اگر کوچ کنی بغض خدا می‌شکند
صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو.
ولی برو. دیگر برو. اگر بمانی سکوتم می‌شکند. 
گر سکوتم بشکند، من رسوا می‌کنم. پا بر روی دل گذاشته، خویش نابود می‌کنم. 
بگذار سکوت کنم جانا.  بگذار سکوتم نشکند، که گر بشکند داستان‌ها که من تعریف نمی‌کنم.
بگذار قصهٔ خورش فرج نهفته باشد.
بگذار قصهٔ شبانه‌های بیداری تو نهفته باشد.
بگذار که لب دوزم، بگذار که لب بسته ماند خانم، بگذار لبت بر لب وی نهفته باشد. 
بگذار سکوتم نشکند. 
بگذار فریاد نزنم. بگذار همه چیز مسکوت ماند، بگذار که سکوت کنم. بگذار همگان فکر کنند که سکوت می‌کنم. 
بگذار هیچ کس نداند که کسی در سکوت فریاد می‌زند.