نیمه شب بود و سوز سرما، یک کوچهی باریک و طویل که از دو طرف با آپارتمان های مرتفع محاصره شده بود، ارتفاعِ آپارتمانهای خشن، پَستیِ کوچه رو میزد تو سرش، یه پیر مرد دوره گرد با ریشهای بلند سرش توی سطل آشغال بود و سگش کنارش. یه ماشین مشکی سر کوچه پارک کرد، مردی با کُت و شلوار پیاده شد، مست بود و تلو تلو خوران خودش رو به سطل آشغال رسوند و یه بسته انداخت توی سطل، عقب عقب رفت تکیشو داد به دیوار و سیگارشو روشن کرد. در حالی که به پیر مرد خیره بود گفت: « خیلی برای زندگیم زحمت کشیدم، چیزیو که میخواستم ساختم، ولی دعوا با زنم منو گاهی از زندگی خسته میکنه، زنها آدمو درک نمیکنن فقط جلوی دماغشونو میبینن.»
پیر مرد یه تیکه سوسیس از آشغالها دراورد داد به سگش و کمی نازش کرد.
مرد جوون گفت: « صفر تا صد زندگیمو خودم با دست خودم، با انتخاب های خوبی که کردم ساختم، نباید یه زن حالمو بد کنه، حقم نیست. با توام پیر مرد، چرا چیزی نمیگی؟ توهم ازونایی که فکر میکنن جامعه حقشونو خورده و از پولدارهایی مثل من متنفرن؟»
پیر مرد در حال جدا کردن آشغال گفت: «انتخاب؟ احمقایی مثل تو فکر میکنن با اختیار خودشون به جایی که هستن رسیدن».
جوون: « من ازونا نیستم که نشسته باشم توی خونه و همه ی ثروتمو از بابام بگیرم، یه سرمایه اولیه کوچیک گرفتم از بابام و مابقیش ذکاوت و تلاش خودم بوده»
پیر مرد: « چیزی که من میگم در حد این حرفهای بچگونهای که میزنی نیست، شما همتون احمقید».
جوون: « چیه نکنه جبرگرایی؟ فکر کردی من بیسوادم؟ میخوای بگی انتخابی وجود نداره؟ این یک حرف مزخرفه پیر مرد، فرض کن من میرم رستوران یک مِنوی غذا میذارن جلوم که انتخاب کنم، من غذایی که دوست دارمو انتخاب میکنم، این میشه اختیار، به همین راحتی، فهمیدی؟»
پیر مرد یه نیشخند زد و نشست روی کارتون و زیر اندازش که کنار سطل پهن کرده بود، گفت :« تو خودت انتخاب میکنی چی دوست داری؟»
جوون :« یعنی چی؟ نمیفهمم.»
پیر مرد: « چون احمقی، تو از مِنو چیزیو که دوست داری انتخاب میکنی ولی تو انتخاب نمیکنی که چی دوست داشته باشی.»
جوون چند دقیقه ای سکوت کرد، پیر مرد داشت بالشتش رو درست میکرد و دراز میکشید، جوون پرسید :« خب،خب، خب یعنی میگی چه چیزی روی اینکه من چی دوست داشته باشم تاثیر میذاره؟ اون چیزی که منو محکوم میکنه به اون انتخاب چیه؟»
پیر مرد پتوش رو کشید روش و خوابید...
? آرمان خادمی /بهار۱۴۰۰
(«من دیوار بلند پشت خونه
که می گرفت جلو نور آزاد رو ندیدم
رُل سایه ها آزارم داد کارگردان این تئاتر رو ندیدم
موی رهای آزادی رو قیچی قدرت گرفت از من و ما
به غیر اشک های درخت تصویر باد رو ندیدم»/ علی سورنا)