
بنگر به تنهایی انسان، به تکرارِ نسلهای بی هدف که ناگهان استعداد عصیان در کسی بیدار شود.
بنگر به داستان بلندی که بسیار فصل های این کتاب، توصیف تکرار حماقت باشد و هیچ.
داستان ما حکایت یک گفت و گوی طولانی است که در هستی گذاشتهاند، سپیدِ مطلق را تصور کن، دو نفر نشسته اند روی مفهوم صندلی و صحبت می کنند(صدا تعریف نشده است و از حرکت لب و دهانشان می توان فهمید). مدتی میگذرد، صندلی ها پدیدار میشوند و بعد چهار گوشه ی سالنی با دیوار های سپید، پر از قابهای خالی...
گفت و گو ادامه دارد و قابها یک به یک از تصویر اتفاق هایی در زمان پر میشوند، از وهم و افکار یک نقاش، سوژه های دوربین عکاسان و جمله هایی برای فراموش کردن! توصیف ادامه دارد و قابها به مرور پر می شوند.
لازم است ادامه دهم که دیوار ها بیشتر می شوند؟ صدای موسیقی به گوش می رسد و همهمه ی آنها که به مرور اضافه شده اند در فضا می پیچد؟ لازم است بدانی که جایی خارج از آن همین سناریو تکرار می شود؟ بارها کنار هم این داستان های موازی که از همان سپید مطلق آغاز شده اند به پایان می رسند و داستان دیگری آغاز می شود. این تکرار فراکتالی همه جا هست.
برگردم به همان گفت و گوی طولانی که مدت هاست سوژهها به یکدیگر خیرهاند. سالها گذشته است و واژگان چنان تکرار شدند که بازگوییشان آزار دهنده است. بار سنگینی از مفهوم که در قالب هیچ زبانی نمیگنجد.
این همان ماهیت مورد علاقهی من است، چون دیگران چنان غرق تکرار خویش هستند که نمیبینند. برای صدمین بار میگویم، اگر دقیق نگاهمان کنند، گله ای گوسپند هستیم.
هر چه باقی مانده است، تاثیر اندکی دیوانه با خونِ رنگِ دیگریست.