دوازده

این چندمین بار است؟ همینکه سخت بگذرد کافیست. همین فاصله سالهاست که میخ‌کوب مانده برای تنها خودم.

سومین سال به همین بهانه...

سحر تا صبح و سپیده با لبخند‌های تو.

چارخونه، میکی‌ماوس و چطر و پیکسل. سیاه بنویس و بتاب که زنده ایم.

ارزش برای من، خودخواهی من است و این همان است که تو می خواهی. جسارت هایم کنار تو فراموش، آتشم خاموش و خاکسترم بیدار.

جای دست هایت خالی، جای من خالی و خیال‌های دربند.

همین کافیست که تنها تو بدانی و من.

من همان خرس پنهان، توی گل یا پوچم و تو..‌‌. با گردن کجی خوشمزه و سرد مثل تمام زمستان.

سومین، هشتم اسفند.