
به دنبال واژه های سادهام، برای داستان سادهای که سالهاست نگفتهام، نتوانسته ام، هر بار به هزار و یک بهانه، زودهنگام در همان آغاز، نوشتن را رها کردهام، آن یک بهانه بعد از هزار بهانه ی قبل، شکستن قلم بود. راستش خودم قلم را شکستم.
روزهایی را به یاد میآورم که در بازار به کارگاههای هنری نگاه میکردم، مصنوعات چوبی، سنگ تراشی، صدای چکش روی فلز، انگشترهای ردیف در ویترینِ حجرهها و بوی چرم و عود... چقدر ساده، مفاهیم در تصویر و حجم و نثر خلاصهاند. موسیقی در هوای بارانی آن روزها! چقدر علامت سوال و چه خیالها که در سر پروراندم. هر کدام از آن روزها ساعتی بعد از خروجم از بازار به دغدغه های کار و مشکلات ریز و درشتی میرسید، باز بگویم که بهانه از در و دیوار جاریست. نخواه که در پاورقی هم جای تو نیست، نخواه که بیرون تر از این حاشیه جا نیست و مچاله پرتاب میشوی کنار مچاله های قبل.
حال بنشینیم پای حرف یکدیگر، آنقدر ناله کنیم و زار بزنیم به حالمان، که ای کاش در زمان و مکان درست به آنچه انتظارش هست میرسیدم.
مدت ها به ارزشهای درون خودم و ارائه کردنشان برای مخاطب اندیشیدهام، ما نیز حق داریم که هرگز دیده نشویم چرا که به تکرار، دغدغه های آن مخاطب را نادیده گرفته ایم. در اولین پیچِ عرضه و تقاضا دچار درک وارونه از خویش هستیم، دچار عدم درک نیازمان، درگیر خواستن لجوجانه ی چیزی یا کسی که همان مخاطب است. همین است که هربار خود را در جاده ای یک طرفه پیدا میکنیم.
به گمانم بهتر است یک قایق چوبی بسازم بدون پارو، آن را در بیابان بگذارم و بنشینم به انتظار باران، بعد، هربار که پوستم به استخوان چسبید و موریانه قایق را خورد، به ساخت قایق بهتری فکر کنم، شاید این بار آن را روی پشت بامِ خانه ای در نزدیکیِ همان بیابان بگذارم، در انتظار باران. اگر او باران باشد، هرگز به زحمت بسیارم به سالهای انتظار، اعتنا نمیکند.
نبین، مرا نبین چرا که تو را ندیده ام، نه به این مفهوم که بسیار ارزشمند باشی یا باشم، به این خاطر که تو بارانِ این بیابان نیستی، چرا که من از خشکسالی ِِ ابدی انتظارِ دریا داشتهام، ابلهانه است که با وجود انکارهای تو اصرار داشته ام، امید که بر خلاف خواستهی گذشته ام در روزمرهی آیندهات، از خاطرت پاک شوم، امید که مرا به هر شکلی، هرگز به یاد نیاوری.