سرعتش را زیاد می کند. نمی خواهد دیر برسد. بر سر راه گلی زیبا می بیند که تازه از یک خار شکفته شده است. به آرامی آن را می چیند تا به او بدهد. همانطور که به آن جا نزدیک تر می شود، تپش قلبش هم سریع و سریع تر می شود. باز هم همان احساس، تمام وجودش را فرا می گیرد. همانی که تازه دیروز برای بار اول حس کرده بود.آن قدر نزدیک شده است که بتواند او را ببیند. بالاخره می رسد. هر دو لبخندی به هم می زنند. هر دو گل هایی شبیه به هم آورده اند و هر دو همزمان آن ها را به هم تقدیم می کنند. دیگر خیالش آسوده است. دیگر احساس می کند به جز خودش، کس دیگری هم هست.
دیشب تندبادی سهمگین تمام بیابان را فرا گرفته بود. زود تر از همیشه بلند می شود تا او را ببیند. تندباد دیشب، طوفانی از دل شوره و ناراحتی در دلش راه انداخته است. حسی در وجودش از اتفاقی غم انگیز خبر می دهد. کم کم باید رسیده باشد. پهنه ی دشت را می نگرد و لحظه به لحظه، بر اضطرابش افزوده می شود. اثری از او نیست. از شن های بیابان می پرسد؛ از خار های سر بر آورده از خاک؛ و از سنگ های غبارآلود. اما هیچکدام جوابی برای او ندارند. ولی گویا چیزی هست که پاسخش را می دهد. تکه های خرد شده ی یک آینه، به او می گویند:باز هم یک بزمجه ی تنهاست.
آرمان هادی، پاییز ۹۶
