۱۵ سالش بود و من ۱۸. با مانتوی سورمهای مدرسه با مغنهای سیاه که خطی زرد دورادورش بود که نشان میداد سال اول دبیرستان است. ابروهای کلفت نتراشیده، پیشانی پر مویی که معلوم بود ناشیانه بند انداخته ولی من ۱۸ ساله آن را در آن زمان نمیفهمیدم. چشمان درشت به سان آهو از آن چشمهایی که سگ دارند. دماغی گوشتی اما زیبا که من همیشه دوستش داشتم ولی آن هم از زیر تیغ جراحان زیبایی آن زمان در نرفت. مرا دید و خندید و چشمانش را دزدید و قلبم را نیز. قلبم قلبم هی تو را چه شد این چه حسی است؟ چرا اینگونه مینوازی چرا شعر میگویی. چرا دیگر به سان قدیم نمیتپی؟ با هر پمپاژ سرود عاشقی میخواند و در هر برگشت سازش را مینواخت و من آنجا و بعدها فهمیدم که شیدایی چیست!
لاعلاجترین و خوشایندترین سرطان عشق است. تو میسوزی و لذت میبری، قربانی میشوی و سپاس میگویی دیگران میخواهند به فریادت برسند و نجاتت دهند اما تو پس میزنی. چون دیوانه شدهای. دیو عشق تو را مسخ کرده و تو به قول آن شعر مفتون و شیدا غرق تماشا شدهای.