رنگ خاطره میبرند و فریاد میکشند. دانههای شنِ ساعت رومیزی و مرگ را میآرایند و رنگ خاطره میزنند آن دگر قلموهای ساعت رومیزی و ما محصور و شیفته گردش قلموها یکسره در پی رنگ نو زدن به دیواریم. دیواری که رنگ میبازد یا یکسره ما را دست میاندازد. و ما مدهوش و شادمان مدفون شنهاایم و آهسته آهسته مسخ گردش قلموها به ناگه در همی یابیم که زیر پای نااهلیم. چو فریاد برمیکشند ما کر و رنگ خاطره میبردند ما کور، مرگ سلانه سلانه میآید ولی ما همچنان در پی رنگ دیواریم.