پایم را روی ترمز فشار میدهم تا ماشین قبل از برخورد با ماشین جلویی متوقف شود. چراغ قرمز است و باید چند دقیقه ای را اینجا منتظر بمانم. به ماجرای دیشب فکر میکنم. اگر توانی میداشتم یا هیکل ورزیده تری، آن مرد جرأت میکرد آن طور زیر پل چاقو را بگذارد زیر گلویم و به زور گوشی ام را از من بدزدد؟ اگر یکی دیگر فردا دوباره جلویم را گرفت چه؟ آیا کاری میتوانم بکنم یا باز باید دو دستی هرچه دارم را تقدیمش کنم؟ از این سوال بی جواب کلافه می شوم. همین که اخبار می گوید آمریکا دوباره ۸ فرد و 9 نهاد ایرانی را تحریم کرد صدای رادیو را می بندم. داغ تر می شوم. تا کی باید هر روز تحریم شویم؟ نمی خواهیم یک جا تمامش کنیم؟ احساس می کنم ماجرای دیروز ماجرای امروز هم هست.
این پررویی ها و زورگوییهای آمریکا کی قرار است تمام شود؟ لجمان نمیگیرد که اروپاییها راست راست در چشم هایمان نگاه می کنند و به ما خیانت می کنند؟ پیش خودم فکر می کنم اگر از قبل آمادگی ای میداشتم و قدرتی را در خودم ایجاد میکردم همانجا طوری آن زورگیر را میزدم که حساب کار دستش بیاید؛ هم او و هم همه کسانی که بعداً هوس همچین کاری میکنند. اگر قوی می بودم یا اگر قوی باشم دیگر کسی طمع نمیکند که در یک خلوتی جلویم را بگیرد. جرقه ای در ذهنم می خورد که وقتی قوی شدن من را از خطر و زورگیری مصون می کند، چرا برای کشور اینطور نباشد؟ اگر قوی باشیم زورگویی هایشان باد هوا می شود. یک کشور قوی در همه امور و زمینه ها. وقتی در نظامی قوی باشیم جرات حمله پیدا نمی کنند. وقتی تولید را قوی کنیم دیگر تحریم اثری ندارد. وقتی از نظر علمی برای خودمان کسی باشیم دستمان پیششان دراز نمی شود. همینطور بگیر برای بقیه چیزها. قوی شدن مساوی است با رفع همه تهدید ها. قوی شدن یعنی التماس نمی کنی؛ تسلیم نمیشوی؛ باج نمی دهی بلکه بالعکس پوزه دشمن را هم به خاک می مالی.
چشمم می افتد به پوستر حاج قاسم پشت شیشه ماشین جلویی. به من نگاه میکند و لبخند میزند. انگار که میگوید آفرین جواب درست را فهمیدی. راهش همین است. من هم برق شادی در چشمهایم می زند و میخندم. می گویم حاجی پس تو را چرا شهید کردند؟ به چراغ نگاه می کنم که هنوز ۴۲ ثانیه مانده تا سبز شود. یادم میآید باید به کسی زنگ بزنم. زنگ می زنم و منتظر صدای بوق می مانم. ناگهان صدا می آید:« من حریف شما هستم....آقای ترامپ قمارباز !....بیا ما منتظریم....مرد این میدان ما هستیم برای شما...». سردار تقلب دوم را هم می رساند. مثل این میماند که زنگ زده باشم به سردار و راهنمایی ام کرده باشد و حالا تلفن را قطع می کنم. جواب یکی است. سردار کسی بود که برای قوی شدن ایران و اسلام شب و روز نداشت. یک بازوی انقلاب بود. موتور ایجاد قدرت در کشور بود. سردار خار چشم دشمن بود. برای همین آنها که نمیخواهند ما قوی شویم شهیدش کردند ولی چه ساده اند آنها....
بوق ماشین پشت سری به من می فهماند که چراغ سبز شده و باید بروم. دنده را جا میزنم و خوشحالم که جواب چند سوالم را گرفت.