از خطرات زبان هر چی بگم کم گفتم این عضو کوچک در دهان ما سر خیلی ها رو به باد داده و زندگی ها خراب کرده خانواده ها رو از هم پاشیده . زبان با این که عضو کوچکیست ولی ادعاهای بسیار بزرگی داره و چه خسارات سنگینی به بار آورده با یک جرقهٔ کوچک میتوان جنگلهای عظیم را به آتش کشیدو زبان همچون زبانهٔ آتش است و لبریز از شرارت و مثل مار سمی همیشه آماده نیش زدن است تا زهر کشندهٔ خود بیرون بریزد و زندگی ها رو نابود کند.انسان کامل کسی است که بتواند زبان خود را مطیع خویش سازد و آن را کنترل کند و بر آن مسلط باشد.با زبان است که قاضی حکم اعدام میدهد با زبان است که صیقهٔ عقد جاری میشود،اسرار گفته میشود و رازها برملا .ما با این زبان این کلید گنج صاحب هنر هم خدا را حمد میگویم و دعا و نیایش میکنیم و هم دروغ پردازی میکنیم تهمت میزنیم غیبت میکنیم چطور میشود ما با زبانمون لحظه ای اسم خدا رو بیاریم و لحظه ای دیگر فحش بدیم و نفرین کنیم از دهانمون هم برکت جاری میشود و هم لعنت ،نباید چنین باشد آیا امکان دارد از یک چشمه اول آب شیرین بجوید و بعد آب شور؟ ما باید از قدرت کلاممون آگاه باشیم و سعی کنیم آن را پاک نگه داریم و با حرفامون آن را آلوده و نجس نکنیم چون اگر زبانمون آلوده شد روحمون هم با هاش آلوده میشه ،گفتار نیک باعث پندار نیک میشود و کردار نیک از آن به وجود می اید پس بیایید دیگه دروغ نگوییم فحش ندیم و لعنت نکنیم و اگر حرف خوبی برای گفتن نداریم سکوت کنیم و به یاد داشته باشیم وقتی حرفی زده شد و کلامی از دهانمون بیرون آمد دیگه نمی توان آن را به دهان برگرداند، پس قبل از حرف زدن گفته خود را بسنجیم چون وقتی حرفی زده شد دیگه زده شده و نمی توان آن را به دهان برگشت داد.