به هر روی در دهه های چهل تا هشتاد جریانی خزنده در شعر پارسی رخ نمود که به بازگشت به مکتب هندی (تفکر پیشنهادی _ اجدادی) _و کمر بسته بود که این خود، هم خلاف نگرگاه بازگشتی های مخالف نیما بود و هم با مخالفت پیروان نیما و شاملو و...رویاروی شد.
آغازگر راستین این جنبش اسدالله عاطفی بود و کسانی چون هومن ذکایی، محمد قهرمان، جعفر درویشان، محمد جواد محبت، مشفق کاشانی، محمد علی بهمنی، احمد عزیزی، علی شمس علیزاده، اسکندر آزادی، شکرالله شیروانی (خندان) ، سید حسن حسینی، و بعد ها فاضل نظری، قربان ولیئی، علیرضا بدیع، حامد عسکری و...در این جریان جسورانه قلم و قدم زدند و حتی توانستند بر طیف وسیعی از نوگرایان و آوانگاردیست ها هم تاثیر بگذارند که این دسته ی نادر از تقلید گرایان را می توان تقلید گرایان تحول آفرین (تفکر اجتهادی _اجدادی) نامید
به قلم امپراطور واژه های جهان عالیجناب آرش آذرپیک از کتاب جنبش ادبی ١۴٠٠ تالیف آریو همتی و علی رشیدی