ویرگول
ورودثبت نام
amir379
amir379انسان مادامی که حضرت عزرائیل به دیدارش مشرف شود در حال مبارزه و مقاومت است...
amir379
amir379
خواندن ۴ دقیقه·۱۸ روز پیش

مثل خواب بعد از ظهر پاییز

خسته از همه چیز، ناتوان و درمانده از حل مسائلش به سمت خانه قدم بر می داشت.

این بار زودتر از دفعات گذشته افسرده شده بود و نمی دانست چگونه خود را از این باتلاق عمیق نجات دهد.

چیزی که واقعا آزارش می داد این بود که دلیل افسردگی اش را می دانست و آن دلیل لعنتی مانند پرتره ای کج و معوج از خودش هر لحظه به ذهنش می آمد و به بدترین شکل ممکن او را شکنجه روحی می کرد، شکنجه ای که از یک تجربه وحشتناک به روتین روزمره زندگی اش تبدیل شده بود.

افکارش مانند برفک تلویزیون در ذهنش رژه می رفتند و عضلات ابروانش را بیشتر به هم نزدیک می کردند، افکاری که هم از زخم عفونت کرده کینه ها و اتفاقات ناخوشایندش منتشر می شد و هم از دفتر نورانی و لطیف خاطرات خوب با اطرافیانش، البته از بد روزگار زخمی که بر روحش مانند بختک افتاده بود بسیار کاری تر از لطافت و نرمی خاطرات خوبش بود و همین باعث تنفر شدیدش از زمین و زمان شده بود و این تنفر در حدی بود که روزی 5 نوبت به عالم و آدم و کسانی که در حال اکنونش دخیل بودند انواع فحش و ناسزای رکیک روانه می کرد.

تازه یک ترم از ورودش به دانشگاه گذشته بود و هیچ فکر نمی کرد تجربه های تلخ دوران مدرسه این بار با قدرت مضاعف و انگیزه ای به بلندای نابودی اش به مصافش بیایند و او را بدتر از آن دوران به زمین بکوبند و روی روان پژمرده اش بتازند و به معنای واقعی کلمه با خاک یکسانش کنند.

او امیدوارانه خیال می کرد که انسان های سمی اطرافش در همان دبیرستان جا مانده اند و دیگر به پست افرادی به خباثت آنها نمی خورد، اما آگاه نبود که دست روزگار بازی های پیچیده تری را برایش تدارک دیده است.

هر ثانیه که سپری می شد بیشتر در وهم اتفاقات آن دوران غرق می شد و همه چیز مثل فیلم سینمایی تکراری از میان چشم هایش می گذشت، تازه تر از همیشه و با دقیق ترین جزئیات و بیشترین کیفیت ممکن.

از دعوا های سیاسی سر کلاس ادبیات تا فحاشی های رکیک و ناموسی زنگ های تفریح و زد و خورد های بیرون از در مدرسه و مهم تر از آن، لباس سفید زیبایی که بعد از دعوا به زیبایی با خون خودش خضاب شده بود، همان لباسی که قرار بود برای عروسی برادرش بپوشد اما حالا به یکی از همان زخم های عفونی تبدیل شده.

البته از حق نگذریم، با اینکه خودش هم مقصر بود و نباید در جمع گرگ های بی همه چیز برّه معصومیت خود را لخت و عور از هر پوشش و حجابی به نمایش می گذاشت، اما این مورد در اعتقادات او به هیچ وجه تعریف نمی شد، از کودکی یاد داشت که پدرش همواره به او درس صاف و صادق و زلال بودن مانند آب را آموخته بود و او را از اینکه کسانی که عقیده مخالفش را دارند را از دایره انسانیت خارج کند نهی کرده بود و به همین دلیل بود که پسرک صاف و ساده ما انتظار داشت در این دنیای کثیف و آلوده به نیرنگ و تزویر و ریا مانند آینه ای باشد و از ضربه سنگ نشکند!
اما چه فایده که اکنون با هزاران تکه از آینه های شکسته شده ای رو به رو بود که هر تکه از آن او را به یاد یکی از مصیبت هایش می انداخت.

غرق در افکار بود و بی پروا در خیابان قدم می زد، دیگر نه بوق ماشین ها برایش مهم بود و نه جان تکه پاره ای که شاید تنها دارایی حقیقی او بود، قدم می زد و افکار بهم ریخته اش را در ذهنش حلاجی می کرد و دنبال راهی برای خروج از هزارتویی بود که مدتها بود که گرفتارش شده بود و هر بار به چند راهی جدیدی در آن می رسید.

لحظه ای که قدم در سومین خیابان گذاشت تا عرض آن را طی کند صدای بوق ممتد ماشینی و سپس صدای ترمز شدید و بوی لنت سوخته آرامش خیابان را برآشفت و توجه افراد را به وسط خیابان جلب نمود، راننده به سرعت از ماشین پیاده شد و خود را بالای سر پسر که اکنون بسیار خسته بود رساند و:

+آقا، آقا! خوبی؟ چیزیت نشده که؟ زنگ بزنم اورژانس؟

-عالی عالیم! فقط یکم خوابم میاد، می خوام بخوابم، نیم ساعت دیگه بیدارم کن که به موقع برسم خونه تا مادرم نگران نشه فقط!

+آقا چی میگی؟ تصادف کردی، میفهمی؟ خون داره ازت میره! خدایا خونش نیفته گردنم!

-کمتر حرف بزن می خوام بخوابم، میدونی چقدر خستم؟ نیم ساعت دیگه یادت نره ها، خواب بعد از ظهر پاییز آدم رو بگیره دیگه ول نمی کنه ها، هر طور شده بیدارم کن!

ادامه دارد...

داستان
۰
۰
amir379
amir379
انسان مادامی که حضرت عزرائیل به دیدارش مشرف شود در حال مبارزه و مقاومت است...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید