امشب خیلی جدی داشتم میخوابیدم ولی یهو یه پیرمرد اومد تو ذهنم.
پیرمرد بود یا جوون رو نمیدونم . اما کلاه داشت و اندکی قوز و یک پارچه برای اینکه وسایلشو بپیچه توش. و گیج و گنگ به من نگاه میکرد. انگار نمیدونه چی قراره ببره با خودش.
من نمیدونم این پیرمرد میخواد کجا بره. یا چیکار کنه. یا اصلا چرا انقدر فوری باید بره.چرا وسایلشو باید توی یه پارچه بپیچه یا چرا تیشرت نپوشیده. .چرا سینه هاش آویزونه یا چرا دندوناش زرده.
اها احتمالا تنباکو مصرف میکنه.
آب میبره و نون پنیر.احتمال داره تو نون پنیر زیتون هم بذاره. یا گردو. یا ریحون.بگذریم.چند تا پول میذاره تو جیبش.
کتاب دعا، عینک، یه چاقو، همین؟
نمیشه که همین.
نمیشه که همین!
تو پیری به یه دلیلی باید بری سفر.
آه چقدر من احمقم . اولین چیزی که پیرمردا با خودشون میبرن سفر کلاهه. پیرمردا کچلن. بابابزرگ خودم همیشه ۴،۵ تا کلاه برمیداره.
هنوز داره گنگ بهم نگاه میکنه. باید یه دلیلی برای سفرش پیدا کنم.
لعنت
کف خونه تمیز نیست. گرد و خاکه. غباره.
چرا پیرمرد میره سفر. مگه اینجا خونه نداره؟
مگه اینجا زمین نداره؟
مگه اینجا گاو و گوسفند نداره؟
از سنش خجالت نمیکشه؟
با یه پارچه میخواد ول کنه بره سفر ؟
چرا لخته. چرا پوستش سوخته .اگر این همه تو افتاب بوده پس چرا سرطان پوست نداره.
چرا تو زمینش شلغم کاشته. مگه شلغم خوشمزست.
چرا سریعتر نمیره. مگه عجله نداره؟
