ویرگول
ورودثبت نام
arghavan
arghavanI'm hopeless but maybe romantic
arghavan
arghavan
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

دیگر تحلیل جنگی ندارم.

دیگر نمیخواهم تحلیل کنم

با خودم تکرار میکنم.

دیگر من یک فرد نیستم. جدا از جمع نیستم .دوگانه نیستم. دیگر من اصلا هیچ چیز نیستم.

نظر شخصی من کوچکترین اهمیتی ندارد.

در فامیل متهم به خنثی بودن شدم! صرفا بخاطر سکوت و پرت نکردن تحلیل های دوزاری از دهانم به بیرون.

در ترافیک گیر کرده‌ام ، سعی میکنم لذت ببرم.

من عجله ندارم ، کلاسم دیر نشده ، من مهمتر از ماشین های جلویی نیستم. سعی میکنم ارامش خودم را حفظ کنم.

تحلیل من بر جنگ ، هیچ اثری نداشت. پیروزی یا شکست یا اتش بس ! خب من نمیدانم!!!!

در یک جهان هشت میلیاردی آینده شخصی ، کاری ، مالی و تحصیلی من مهم نبوده و نیست.

دیگر دوست دارم دست تقدیر ، دست خدا ، کائنات، ملائک یا هرکسی که مسئول سرنوشت هست بنویسد، و من مثل یک تکه چوب در مسیر این رودخانه بیافتم.

دیگر دلم نمیخواهد ضربان قلب تند خودم و مادرم رو وسط ضد هوایی حس کنم.

دوست دارم ارامش رو حفظ کنم اما اگر واقعا خونه ما رو زدند بعدش چی؟

نیازمند هورمون استرس برای بلند شدن و نجات دادن خودم خواهم بود.

نمیدونم.

فعلا با خودم و جنگ اجباری مجبورم به صلح برسم.

آدمیزاد به هرچیزی عادت میکنه.

الان که آسمون آرومه ، دیگه نمیترسم و این متن خودخواهانه رو نوشتم.


عزیزانم اگر در شرایط من هستید و کاری از دستتون برنمیاد ، یادتون باشه عضلات گردن و شانه رو ریلکس کنید و نفس بکشید صبحا زود بیدار شید در نور افتاب بشینید و چند دقیقه ای به دیوار نگاه کنید.

در این شرایط، نیاز به تایید بیرونی چیزی هست که جمعیت انسان رو تهدید میکنه.

جنگایراناسرائیلآرامشاسترس
۲۰
۱
arghavan
arghavan
I'm hopeless but maybe romantic
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید