سعی میکنم خودمو به دستشویی برسونم. قدمام سنگینه و حس میکنم بوی عرق میدم.
راه رفتنم باعث میشه لامپ خود بخود روشن بشه و من خداروشکر میکنم.
هرچند این مسیر رو چشم بسته هم میتونم برم. مسیر هال تا دستشویی بعد اتاق خواب و بلعکس.
به آینهی دستشویی زل میزنم و یادم میره چیکار داشتم.
چشمام قرمزه
چشمام چرا قرمزه..؟؟؟من که گل نمیکشم، مطمئنم گل نمیکشم. نکنه گریه کردم. نه گریه نکردم. دیشب و امروز هم خوب خوابیدم. پس ، چشمام چرا قرمزه.
بعد نگاهی به صورتم میندازم. ابروهام درومده و موهای ریز نیمه بلند تا حدی پیدا میشه. اذیت کننده نیست. ریزن. اگر یه هفته پیش بود برشون میداشتم ولی الان زیاد اهمیتی ندارن.
بعد فکر میکنم نکنه افسرده شدم.اطراف چونه و بالای لبم هم چند تا جوش پیدا میکنم.
صورتمو بعد از ۳ روز با یه شویندهی سبک میشورم. بوی عطر خیلی تندی داره که تا نیم ساعت تو دماغم میمونه.
بعد یه نگاهی به مسواک میندازم و فکر میکنم چقدر ضروریه که الان مسواک بزنم.
وقتی به مسواک فکر میکنم مثانم دوباره الرت میده که ۵ ساعته دستشویی نرفتی و اون وقته که مسواک و دستشویی رو همزمان انجامش میدم. چقدر حقیرانه
توی اینه دوباره نگاه میکنم. چربی صورتم کم شده. چشمام هنوز همونقدر قرمزه و تنها چیز خوبی که ازم باقی مونده هیکلمه. خوشحال میشم و میرم بیرون.
شارژرامو برمیدارم از توی اتاق.
روی یه پنبه روغن درخت چای میزنم و به صورتم میمالم.
ولی این کارا روی جوشا تاثیری نداره!
بعد از یه هفته است. همهی این کارا بعد از یه هفته است.
به هال برمیگردم شارژرا رو میذارم و دوباره به اتاق میرم. دنبال پتو توی کشوی ملافه ها.
پتو رو بعدش توی کمد پتو ها پیدا میکنم.
دوباره با چشمای بسته برمیگردم به هال. نور درست رو انتخاب میکنم. صدای سوسک های چوب خوار توی میز تلویزیون رو نادیده میگیرم و صفحهی لپتاپو روشن میکنم.
حالا مینویسم.
از روزم مینویسم.
از شب مزخرفم مینویسم.
و بعد، داستان یه نفر دیگه رو مینویسم.
اینم چند تا عکس قشنگ مربوط به آینه ، دستشویی و دهه ۴۰ میلادی که از گتی ایمیجز پیدا کردم:



